…நிழல்கள்…

ஜூலை 25, 2013

ஒரு நிமிடம் தமிழ் பேசுங்க.

அண்ணன் இலவசக் கொத்தனாரின் ‘மெல்லத் தமிழினிச் சாகும்!?’ கட்டுரையைப் படித்ததும் இதைப் பகிரவேண்டும் என்று தோன்றியது.

கடந்த ஞாயிறு அன்று ஒரு சிறு விருந்து நிகழ்ச்சிக்காக குடும்பமே என் சகோதரரின் தோட்டத்தில் கூடியிருந்தது. கூடியிருந்த அனைவரும் சளைக்காமல் இருக்கவும் நேரத்தைப் போக்கவும் மதிய விருந்துக்கு முன்னும் பின்னும் சில விளையாட்டுப் போட்டிகள் நடத்தினார்கள். நடத்தியது இது போன்ற வேலைகளில் அனுபவம் உள்ள ஒரு உறவினர் அமைத்த சிறு குழு. நான் கலந்து கொள்ளும் இந்த மாதிரி நிகழ்வுகளில் எப்பொழுதும் போல் அன்றும் கடைசி வரிசையில் யார் கண்ணிலும் படாமல் உட்கார்ந்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் நடத்திய போட்டிகளில் ஒன்று என்னைக் கவர்ந்தது.

மிக எளிமையான போட்டி. ஆங்கில வார்த்தைகள் பயன்படுத்தாமல் தூய தமிழில் ஒரு நிமிடம் தொடர்ந்து பேச வேண்டும். எதைப் பற்றி வேண்டுமானாலும் பேசலாம். முதலாவதாக பேசத் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டவர் என்னால் தூய தமிழில் பேச இயலாதே என்று சொன்ன போது விதிகளைச் சற்று தளர்த்தி கொங்குத் தமிழில் வேண்டுமானால் பேசலாம் என்று சொன்னார்கள். அவரும் அப்படியே முயற்சி செய்தார். பலர் கலந்து கொண்ட இந்தப் போட்டியில் ஒரே ஒருவரால்தான் ஒரு நிமிடம் முழுக்க தூய தமிழில் ஆங்கிலச் சொற்கள் பயன்படுத்தாமல் பேச முடிந்தது. ஒரு சிலரால் ஓரிரண்டு வரிகள் கூட பேச முடியவில்லை.

போட்டியில் பங்கேற்ற ஒருவர் கொங்குத் தமிழில் தன் தோட்டத்தில் விவசாயம் செய்யும் அனுபவத்தைப் பற்றி மிக அழகாக விவரித்துக் கொண்டிருந்தார். பேச்சின் நடுவில், “காட்டுக்கு தண்ணிவுட கெனத்திலெர்ந்து பம்பு செட்டு போட்டு விட்டோமுங்க,” என்று சொன்னார். உடனே கூட்டத்திலிருந்து பலர் “பம்பு செட்டு இங்கிலீஷ் வார்த்தை, இவர் அவுட்டு” என்று சத்தம் போட்டார்கள்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் தமிழகத்தின் எந்த கிராமத்திலும் பம்புசெட்டுக்கு தூய தமிழ் கலைச்சொல் பயன்படுத்தப் படுவதிலில்லை என்பதே நிதர்சனம். கடைசி வரிசையிலிருந்து நான், “ஏங்க, பம்புசெட்டெல்லாம் இப்ப தமிழ் வார்த்தைதானுங்க, அதை ஏத்துக்கலாம்,” என்று சத்தமாகச் சொன்னேன். ஆனால் நடுவர்கள் அதை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து போட்டியில் நான் பங்குபெற வேண்டிய நேரம் வந்தது. எனக்குக் கொடுக்கப் பட்டிருந்த செயல் “எம்.ஜி.ஆரைப் போல் கத்தி சண்டை போட வேண்டும்.” வீட்டிலிருந்து அவசரமாகக் கிளம்பி வந்ததால் கத்தியைக் கொண்டு வர மறந்து விட்டேன் மன்னித்துவிடுங்கள் என்று தப்பிக்கப் பார்த்தேன், போட்டி நடத்துனர்கள் என்னை அவ்வளவு எளிதாக தப்ப விடவில்லை. கத்தி சண்டையெல்லாம் கண்டிப்பாகப் போட முடியாது ஆனால் சமரசமாக ஒரு நிமிடம் தமிழ் பேசும் போட்டியை முயற்சி செய்கிறேன் என்றேன். அதை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

தூய தமிழில் பேச இயலாது என்பதால் கொங்குத் தமிழில் பேசத் தொடங்கினேன். மூன்றாவது வாக்கியத்திலேயே ‘ஃபோன்’ என்ற ஆங்கிலச் சொல்லைப் பயன்படுத்திவிட்டேன். பம்புசெட்டுக்கே சண்டைக்கு நின்றவன் என்றதாலோ என்னவோ ஒரு முறை மன்னித்து விடுகிறோம் என்று நடுவர்கள் தீர்ப்பு சொல்லி தொடரச் சொன்னார்கள். மிகவும் கவனமாக ஆங்கிலம் தவிர்த்து சுமார் முப்பது நொடிகள் பேசியிருப்பேன். பேச்சு கொஞ்சம் சூடு பிடித்த சமயம் ஒரு வாக்கியத்தின் நடுவில், “இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவருங்க,” என்று சொல்லிவிட்டேன். இரண்டாம் முறையாக ஆங்கிலச் சொல் பயன்படுத்தியதை மன்னிக்க முடியாது, நீங்கள் போகலாம் என்று வழி அனுப்பிவிட்டார்கள்.

இன்றைய நிலையில் தமிழை ஆங்கிலக் கலப்பில்லாமல் பேசுவது எவ்வளவு கடினம் என்று அனைவரும் உணரும்படியாக ஒரு போட்டியை அமைத்ததற்கு நன்றி கூறி விடைபெற்றேன்.

செப்ரெம்பர் 28, 2011

இளம்பிள்ளைவாதம் (துடைத்தெடுத்தல் பாகம் 2)

பாகம் 1 இங்கே உள்ளது.

இளம்பிள்ளை வாதம் என்று போலியோ நோயின் தமிழ் பெயரைக் கேட்டாலே அது சிறுவர்களைத் தாக்கும் நோய் என்பது தெரியும். போலியோ பெரும்பாலும் ஐந்து வயதுக்குட்பட்ட சிறுவர்களைத் தாக்கும். மலத்தின் வழியாகப் பரவும் தீநுண்மத் தொற்று நோய். பொதுச் சுகாதாரம் மோசமாக உள்ள இடங்களில், மனிதக்கழிவுகளினால் (மலத்தினால்) மாசடைந்த நீர் அல்லது உணவை உட்கொள்ளும்போது தொற்றுகிறது. உட்கொள்ளப்பட்ட தீநுண்மங்கள் குடல் சுவற்றை ஊடுருவி அருகில் உள்ள நிணநீர்க்கணுக்களில் (lymph nodes, பொதுவழக்கில் நெரிக்கட்டி என்று சொல்லுவோம்) குடி கொண்டு இனப்பெருக்கம் செய்கின்றன. இதனால் காய்ச்சலும் வயிற்றுப் போக்கும் ஏற்படலாம். வயிற்றுப்போக்கில் (மலத்தில்) மீண்டும் தீநுண்மங்கள் வெளியேறும். பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் ஆடைகளிலும், அவர்கள் மலம் கழிக்கும் இடங்களிலும், அவர்களை குளிப்பாட்டும் இடங்களிலும் தீநுண்மம் அதிகம் பரவியிருக்கும். பொதுவெளியில் மலம் கழித்தால், அந்தப் பொதுவெளிகளிலுள்ள குடிநீர் வழங்கும் இடங்களிலும் பரவி மற்றவர்களைத் தாக்கும். போலியோ தீநுண்மம் வெளிப்புறத்தில் அறுபது நாள் வரை உயிருடன் இருக்கும்.

முதல் பாகத்தில் சொன்னதுபோல் போலியோ தீநுண்மத் தாக்குதல் ஏற்படும் 99 சதவீதக் குழந்தைகளுக்கு காய்ச்சல், வயிற்றுப்போக்கு போன்ற எளிமையான விளைவுகள் மட்டுமே உண்டாகும். மீதமுள்ள ஒரு சதவீதக் குழந்தைகளில், போலியோ தீநுண்மங்கள் குடலுக்கு அருகில் உள்ள நிணநீர்கணுக்களிலிருந்து இரத்த ஓட்டத்தில் கலந்து இயக்க நரம்பணுக்களைத் தாக்கும் (இயக்க நரம்பணுக்கள் என்பவை தண்டுவடத்திலும், மூளைத்தண்டிலும் காணப்படும் சிறப்பு அணுக்கள். இவை உடலில் தசைகளை இயக்கச் செய்யும். Motor neurons present in the spinal cord and brainstem). மூளைத்தண்டில் உள்ள இயக்க நரம்பணுக்கள் மூச்சு இயக்கம், உணவு விழுங்குதல் போன்ற மிக முக்கிய இயக்கங்களை கட்டுப்படுத்துபவை. இந்த அணுக்களை போலியோ தாக்கினால் உயிருக்கே ஆபத்து. இந்த வகையான போலியோ தாக்குதல் மிக மிக அரிது. போலியோ நோய்வாய்ப்படும் பெரும்பான்மையான குழந்தைகளுக்கு தண்டுவடத்தில் உள்ள நரம்பணுக்களில்தான் தாக்கம் ஏற்படுகிறது. இந்த அணுக்கள் கைகள், கால்கள் மற்றும் வயிற்றில் உள்ள தசைகளை இயக்கும். போலியோ நோய்த் தாக்கத்தினால் இந்த நரம்பணுக்கள் அழிந்து, அவை இயக்கும் தசைகள் செயலிழந்து போகும். நோய்த் தாக்கத்தின் வீரியத்தைப் பொறுத்தும் பாதிக்கப்படும் நரம்புகளைப் பொறுத்தும் ஒரு கால், அல்லது இரு கால்கள் மட்டும், அல்லது வயிற்று தசைகளும், கைகளும் சேர்ந்து செயலிழந்து போகும்.

முன்னாள் அமெரிக்க அதிபர் ஃப்ராங்க்ளின் ரூஸ்வெல்ட்

முன்னாள் அமெரிக்க அதிபர் ஃப்ராங்க்ளின் ரூஸ்வெல்ட் போலியோ நோய் எதிர்ப்பை 1938-ம் ஆண்டு அதிகாரபூர்வமாகத் துவக்கி வைத்தார். அன்றைய நாளில் உலகத்தில் மிகப் பிரபலமான போலியோ நோயாளியான ரூஸ்வெல்ட் துவக்கி வைத்த மார்ச் ஆஃப் டைம்ஸ் நிறுவனம் (March of Dimes Foundation) போலியோ தடுப்பு மருந்து ஆராய்ச்சிக்கு நிதி உதவி அளித்தது.

அந்த நிறுவனத்திடமிருந்து ஆராய்ச்சி நிதி பெற்ற ஜோனாஸ் சால்க் என்ற அமெரிக்க மருத்துவ அறிவியல் அறிஞர் 1955-ம் ஆண்டில் போலியோ தடுப்பூசியைக் கண்டுபிடித்தார். கவனிக்க. அவர் கண்டுபிடித்தது தடுப்பூசி. இந்த ஊசி கொல்லப்பட்ட போலியோ தீநுண்மங்களைக் கொண்டது.

ஜோனாஸ் சால்க்

நம் நாட்டில் கொடுக்கப் படும் போலியோ சொட்டு மருந்தை 1960-ம் ஆண்டில் ஆல்பர்ட் சாபின் என்ற அமெரிக்க மருத்துவ அறிவியல் அறிஞர் கண்டுபிடித்தார். இந்தச் சொட்டு மருந்து உயிருடன் உள்ள வீரியம் நீக்கப்பட்ட போலியோ தீநுண்மங்களைக் கொண்டது.

ஆல்பர்ட் சாபின்

அமெரிக்காவில் சால்க் தடுப்பூசி மட்டும் தான் போடுகிறார்கள். குழந்தைகளுக்குத் தடுப்பூசி போட வேண்டிய கால அட்டவணை: குழந்தையின் வயது இரண்டு மாதம் ஆகும்பொழுது முதல் முறை, நான்கு மாதத்தில் இரண்டாம் முறை, ஆறு மாதத்திலிருந்து ஒன்றரை வயதிற்குள் மூன்றாம் முறை. நான்கிலிருந்து ஆறு வயதிற்குள் ஒரு உயரூட்ட ஊசி (booster dose).

நம் நாட்டில் சாபின் சொட்டு மருந்து கொடுக்கப்படும் கால அட்டவணை: குழந்தை பிறந்து ஒரிரு நாளில் முதல் முறை (இதற்கு Zero dose என்று பெயர்); ஒன்றரை, இரண்டரை, மூன்றரை மாதங்களில் மூன்று முறை (டிபிடி/DPT தடுப்பூசிகளுடன் சேர்த்து); ஒன்றரை வயதிலும் ஐந்து வயதிலும் ஒவ்வொரு முறை. இது தவிர குழந்தைக்கு ஐந்து வயது ஆகும் வரை அறிவிக்கப் படும் ஒவ்வொரு பல்ஸ் போலியோ நாளிலும் சொட்டு மருந்து கொடுக்க வேண்டும்.

பல்ஸ் போலியோ போன்ற நிகழ்வுகளில் ஒரே நாளில் லட்சக் கணக்கான குழந்தைகளுக்கு தடுப்பு மருந்து கொடுக்க சொட்டு மருந்துதான் வசதியாக உள்ளது. சொட்டு மருந்தில் இன்னொரு ஆதாயமும் இருக்கிறது. சொட்டு மருந்தில் உள்ள வீரியம் நீக்கப்பட்ட போலியோ தீநுண்மங்கள், நோய் பரவும் அதே வழியில், அதாவது மனிதக்கழிவுகளால் மாசடைந்த நீர் மற்றும் உணவின் மூலம் சொட்டு மருந்து வழங்கப் படாத குழந்தைகளுக்கும் பரவி, அவர்களின் உடலிலும் நோய் எதிர்ப்புத்திறனை அதிகரிக்கும்.

துவக்கத்தில் தடுப்பூசிக்குக் கிடைத்த ஆதரவு சொட்டு மருந்துக்குக் கிடைக்கவில்லை. மேலே கூறிய இரண்டு ஆதாயங்களை முன்னிட்டு சொட்டு மருந்து உபயோகம் அதிகரித்தது. 1962-ம் ஆண்டில் ஆரம்பித்து அடுத்த இருபத்தைந்து ஆண்டுகளில் பரவலாகச் சொட்டு மருந்து கொடுத்ததால் வட மற்றும் தென் அமெரிக்க கண்டங்களிலிருந்து போலியோ நோய் முற்றிலும் ஒழிக்கப்பட்டது. அமெரிக்க கண்டங்களில் கடைசியாக போலியோ நோய் 1991-ம் ஆண்டில் பெரு நாட்டில் ஒரு சிறுவனைத் தாக்கியது.

பரவலாகச் சொட்டு மருந்து கொடுத்ததால் போலியோ நோய்த் தாக்கம் குறைந்துள்ளது என்று சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி தெரிந்தது. இந்த வெற்றிகள் கொடுத்த உந்துதலில், உலகம் முழுவதும் போலியோ நோயை ஒழிக்கும் முயற்சி உலக சுகாதார அமைப்பால் 1988-ம் ஆண்டு துவக்கப் பட்டது. அதே வருடம் சர்வதேச ரோட்டரி அமைப்பு இந்த முயற்சிக்காக இருபத்தைந்து கோடி அமெரிக்க டாலர் கொடுப்பதாக உறுதி அளித்தது. (இதுவரை ரோட்டரி அமைப்பு போலியோ ஒழிப்புக்காக, ரோட்டரி போலியோ பிளஸ் நிதி என்ற பெயரில் எழுபது கோடி அமெரிக்க டாலர் கொடுத்திருக்கிறது. மைக்ரோசாஃப்ட் நிறுவனர் பில் கேட்ஸ் அவருடைய பில் அண்ட் மெலிண்டா கேட்ஸ் ஃபௌண்டேஷன் மூலமாக முப்பத்தைந்து கோடி அமெரிக்க டாலர் வழங்கியிருக்கிறார்). UNICEF அமைப்பு உலகளவில் தேவைப்படும் சொட்டு மருந்தை தயாரித்து, பட்டுவாடா செய்யும் பொறுப்பை எடுத்துக் கொண்டது. இது தவிர அமெரிக்க அரசும் தன் பங்கிற்கு நிதி உதவி அளித்தும், போலியோ ஒழிப்பை அதனுடைய நோய்க் கட்டுப்பாடு மற்றும் தடுப்பு மையத்தின் (Centers for Disease Control and Prevention) முக்கியப் பணிகளில் ஒன்றாக அறிவித்தது.

இந்தக் கூட்டு முயற்சிக்கு அமோக வெற்றி கிடைத்திருக்கிறது. 1988-ம் ஆண்டில் மூன்றரை லட்சம் பேரைத் தாக்கிய போலியோ நோய், பதினைந்து ஆண்டுகள் கழித்து 2003-ம் ஆண்டில் இரண்டாயிரத்திற்கும் குறைவானவர்களைத்தான் தாக்கியது. 2003-ம் ஆண்டில் உலகத்தில் ஆறு நாடுகளில் – நைஜீரியா, நைஜர், எகிப்து, ஆஃப்கானிஸ்தான், பாகிஸ்தான், இந்தியா – மட்டும்தான் போலியோ உள்ளதாக அறிவிக்கப்பட்டது.

இந்தக் கூட்டு முயற்சியில் ஒரு முக்கிய அங்கம், போலியோ நோய்த் தாக்கம் இருக்கும் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் நடக்கும் தேசிய நோய்த் தடுப்பேற்ற நாள்கள் (பல்ஸ் போலியோ நாள்கள்). அந்த நாடுகளில் குழந்தைகளுக்கு ஐந்து வயது வறை கால அட்டவணைப் படி கொடுக்கப் படும் தடுப்பு மருந்து போக கூடுதலாக வருடம் இரு முறையாவது இந்த பல்ஸ் போலியோ நாள்களிலும் கொடுக்கப்படும்.

இதில் குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் ஒன்று உண்டு. உலக சுகாதார அமைப்புக்கு இதையேல்லாம் செய்ய தனிப்பட்ட அதிகாரம் எதுவும் இல்லை. இந்த அமைப்பின் கிளைகள் ஒவ்வொரு நாட்டின் அரசு விதிமுறைகளுக்கும் கட்டுப்பட்டுதான் செயல்புரியவேண்டும். சொட்டு மருந்து தயாரிப்பு, பட்டுவாடா, மருந்து கொடுக்க ஆள் பலம் சேர்ப்பது, இவை எதையுமே இந்த அமைப்பு செய்வதில்லை. உலக சுகாதார அமைப்பின் நம் நாட்டுக் கிளையில் சுமார் இருநூற்றைம்பது மருத்துவர்கள் போலியோ நோய் கண்காணிப்பிற்காக வேலை செய்கிறார்கள். இந்த அமைப்புக்கு ஆள் பலம் குறைவாக இருந்தாலும், தகவல் வளமும், நிபுணத்துவமும் கணிசமாக உள்ளன.

(மேலும் ஒரு பாகம் வரலாம்…)

செப்ரெம்பர் 26, 2011

துடைத்தெடுத்தல் – 1

உலகளவில் போலியோ (இளம்பிள்ளைவாத) நோயை அடியோடு நீக்கும் திட்டத்தின் (Polio Eradication Programme) கீழ் நம் நாட்டில் 2003-ல் நடந்த துடைத்தெடுத்தல் (mop-up) நிகழ்வைப் பற்றி அதுல் கவாண்டே ந்யூ யார்க்கர் பத்திரிகையில் ஒரு கட்டுரை எழுதியிருந்தார். அது அவர் எழுதிய “பெட்டர்” (Better) புத்தகத்தில் ஒரு பகுதியாகவும் வெளியானது. அந்த சுவாரசியம் மிக்க விறுவிறுப்பான சம்பவத்தைப் பற்றிதான் இந்தப் பதிவு.

உலக சுகாதார அமைப்பு (WHO) சுமார் முப்பது ஆண்டுகளாக போலியோ நோயை உலகத்திலிருந்து முற்றிலும் ஒழிக்க வேண்டும் என்று முயற்சி செய்து வருகிறது. இந்த முயற்சியில் வெற்றி பெற்றால் மருத்துவ வரலாற்றில் மிகப் பெரிய சாதனையாகிவிடும். ஆனால் ஒரு நோயை உலகத்திலிருந்து அடியோடு ஒழிப்பது என்பது சாதாரனமான விஷயம் அல்ல. இருபதாம் நூற்றாண்டில் மருத்துவ அறிவியல் வளர்ச்சி பெறப் பெறப் பல நோய்களை அடியோடு நீக்க முயற்சி செய்திருக்கிறார்கள், அவற்றில் சில: கொக்கிப் புழு நோய் (Hook Worm), மஞ்சள் காய்ச்சல் (Yellow Fever), பறங்கி நோய் (Yaws, ஒரு வகையான சருமத் தொற்றுநோய்), மலேரியா (Malaria). இவற்றில் சில நோய்களின் பரவுதலைக் கட்டுப் படுத்த முடிந்தது ஆனால் ஒன்றைக் கூட அடியோடு ஒழிக்க முடியவில்லை. சொல்லப் போனால், மலேரியா மேலும் அதிகமாகப் பரவிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.  சுமார் நூறு ஆண்டுகள் முயற்சி செய்து பெரியம்மை (Small Pox) நோயை மட்டும்தான் நம்மால் ஒழிக்க முடிந்திருக்கிறது. 1979-ல் பெரியம்மை நோயை உலகத்திலிருந்து அடியோடு நீக்கியது பெரும் சாதனைதான். ஆனால் அதோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் போலியோ நோயை ஒழிப்பது பலமடங்கு கடினமான விஷயம்.

பெரியம்மை தாக்குதலின் போது வரும் கொப்புளங்களை வைத்து நோயை எளிதாகக் கண்டுபிடிக்க முடியும். ஒருவருக்கு பெரியம்மை நோய் இருக்கிறது என்று தெரிந்தவுடன் நோய் ஒழிப்புக் குழு நோயாளி இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்று அவரைச் சுற்றி இருக்கும் அனைவருக்கும் நோய் தொற்றாமல் இருக்கத் தடுப்பூசி போடுவார்கள். இந்த மாதிரியான வளையத் தடுப்புமருந்தேற்ற (ring immunization) முறையைப் பயன்படுத்தி பெரியம்மை நோய் பரவாமல் தடுக்கவும், அடியோடு ஒழிக்கவும் முடிந்தது.

போலியோ தொற்றுநோய் தாக்கியிருப்பதை எளிதாகக் கண்டுபிடிக்க முடியாது. போலியோ தீநுண்மத் தாக்குதலுக்குள்ளாகும் (Polio virus infection) பெரும்பான்மையானவர்களுக்கு ஒரு அறிகுறியும் தென்படாது. ஒரு சதவீதத்திற்கும் குறைவானவர்களுக்குத்தான் நரம்புத்தளர்ச்சி ஏற்படும். மீதமுள்ள தொண்ணூற்று ஒன்பது சதவீதத்தில் பெரும்பான்மையானவர்களுக்கு காய்ச்சல், வயிற்றுப் போக்கு போன்ற எளிமையான அறிகுறிகள் தோன்றும். சிலருக்கு தீநுண்மத் தாக்குதலுக்கான அறிகுறியே இல்லாமலும் இருக்கலாம். சுமாராக ஆயிரம் பேரை போலியோ தீநுண்மம் தாக்கினால், ஒன்றிலிருந்து நான்கு பேருக்கு நரம்புத்தளர்ச்சி ஏற்படலாம்.

தாக்குதலுக்குள்ளாகி எளிமையான அறிகுறைகளை மட்டுமே வெளிப்படுத்தும் நூற்றுக்கணக்கான பெரும்பான்மையினரின் உடற்கழிவுகளிலிருந்து தீநுண்மம் சில வாரங்களுக்கு பரவும். இதனால் மேலும் பல நூற்றுக்கணக்கான மக்களுக்கு புதிதாக தீநுண்மத் தாக்குதல் ஏற்படும் அபாயம் உள்ளது.

போலியோ நோயைக் கண்டுபிடிப்பதில் இன்னொரு சிக்கலும் இருக்கிறது. சிறு குழந்தைகளுக்கு ஏற்படும் நரம்புத்தளர்ச்சி எல்லாவற்றிற்கும் போலியோ நோய் காரணி அல்ல. ஆனால் சிறு குழந்தைகளுக்கு நரம்புத்தளர்ச்சி ஏற்பட்டால் போலியோ நோய் உள்ளதா இல்லையா என்று பரிசோதிக்க வேண்டும். இது சட்டம். இதற்கு பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் மலத்தில் போலியோ தீநுண்மன் உள்ளதா என்று பரிசோதனை செய்ய சிறப்பு ஆய்வுக்கூடத்திற்கு அனுப்ப வேண்டும். அது போலியோ நோய்தான் என்று பரிசோதனை முடிவு வருவதற்குள் மேலும் பல நூறு பேருக்கு நோய் பரவும் அபாயத்தைத் தடுக்க இயலாமல் போகலாம்.

இப்படித் தாமதமாகத் தெரியவந்த போலியோ நோயை மேலும் பரவாமல் தடுக்க வேண்டும் என்றால் பெரியம்மைத் தடுப்பை விட அதிகமான பரப்பளவில், சுற்றுப்புறத்தில் உள்ள பல்லாயிரக்கணக்கான குழந்தைகளையும் பாதுகாக்கும்படியான முயற்சியை மேற்கொள்ள வெண்டும். இதை மந்தைத் தடுப்பு மருந்தேற்றம் (ஆங்கிலத்தில் herd immunization) என்று சொல்லுவார்கள். பெரியம்மை வராமல் தடுப்பதற்கு ஒரு முறை தடுப்பூசி போட்டால் போதும். ஆனால் போலியோ நோயைத் தடுக்க சொட்டு மருந்து பயன்படுத்தப் படுவதால், ஒரு முறை கொடுத்தால் போதாது. முதல் முறை சொட்டு மருந்து கொடுத்த நாளிலிருந்து நான்கிலிருந்து ஆறு வாரங்களுக்குள் இன்னொரு முறை கொடுக்க வேண்டும். சுலபமாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், பெரியம்மை நோயைத் தடுப்பது மெழுகுவர்த்தியை அணைப்பது போன்ற சுலபமான வேலை என்றால் போலியோ நோயைத் தடுப்பது காட்டுத்தீயை அணைப்பது போன்ற கடினமான வேலை.

உலகளவில் போலியோ நோயை ஒழிக்கும் முயற்சி இவ்வளவு இடையூறுகளையும் மீறி பெரிய அளவில் முன்னேறியிருக்கிறது. குழந்தை பிறந்ததிலிருந்து ஐந்து வயது வரை கொடுக்கப்படும் போலியோ நோய் தடுப்புச் சொட்டு மருந்து மூலமாகவும், மற்றும் சில மேலை நாடுகளில் கொடுக்கப்படும் போலியோ நோய்த் தடுப்பூசி மூலமாகவும், இருபதாம் நூற்றாண்டின் கடைசி பத்தாண்டுகளில் போலியோ நோய் பரவுதல் கனிசமாகக் குறைக்கப் பட்டிருக்கின்றது. இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் வட அமேரிக்கா, தென் அமேரிக்கா, ஐரோப்பா கண்டங்கள் மற்றும் மேற்கு பசிபிக் வட்டாரத்தில் போலியோ நோய் முழுவதுமாக ஒழிக்கப் பட்டுவிட்டது. 2001-ம் ஆண்டில் ஆப்பிரிக்காவிலும் தெற்கு ஆசியாவிலும் மட்டும் 498 குழந்தைகளை போலியோ நோய் தாக்கியது.

2001-லிருந்து போலியோ நோயை முற்றிலுமாக ஒழித்துவிடலாமென்று எண்ணும் நேரத்தில் ஆசியாவிலோ, ஆப்பிரிக்காவிலோ ஏதோ ஒரு நாட்டில் திடீரென்று போலியோ நோய் கிளர்ந்திருக்கிறது (outbreak). 2002-ம் ஆண்டில் வட இந்தியாவில் 1600 குழந்தைகளை போலியோ நோய் தாக்கியது. அந்த வருடத்தில் உலகெங்கும் ஏற்பட்ட போலியோ நோய்த் தாக்குதலில் இது எண்பது சதவீதம் ஆகும். அன்றைய நிலைப்படி, இந்தியாவில் சில வட மாநிலங்களில் மட்டுமே போலியோ இன்னும் உள்ளது என்றே நம்பினோம்.

இந்த நிலையில் 2003-ம் ஆண்டில் கர்நாடகா மாநிலத்தில் ஒரு சிறு பையனுக்கு போலியோ நோய் வந்தது. இதுவே மூன்று வருடங்களில் தென் இந்தியாவில் தோன்றிய முதல் போலியோ நோய்த் தாக்கம். ஒன்றிலிருந்து மேலும் பலருக்குப் போலியோ நோய் பரவினால், தென் இந்தியாவில் போலியோ ஒழிப்புப் போராட்டம் முடிந்ததாகவே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தம்.

துடைத்தெடுத்தல் – ஆங்கிலத்தில் “mop-​up” – என்பது புதிதாகத் தோன்றியுள்ள போலியோ நோய் உள்ள குழந்தையைச் சுற்றியுள்ள, பாதிக்கப் படக்கூடிய எல்லா சிறுவர்களுக்கும் உலக சுகாதார அமைப்பின் தலைமையில் போலியோ தடுப்புச் சொட்டு மருந்து கொடுக்கும் போர்த்தொடர் போன்ற நடவடிக்கையை குறிக்கும் சொல்.

போலியோ போன்ற தொற்றுநோய் முதன்மையாகத் தோன்றும் நபர்களை “இண்டெக்ஸ் கேஸ்” என்று ஆங்கிலத்தில் சொல்லுவார்கள் (index case. என்னுடைய தமிழாக்கம் ‘முதன்மை நிகழ்வு’). 2003-ம் ஆண்டில் தென் இந்தியா கண்ட முதன்மை போலியோ நிகழ்வு, கர்நாடகத்தில் துங்கபத்திரை ஆற்றங்கரையில் உள்ள உப்பரஹல்லா என்ற குடிநீர் வசதி, மின் இணைப்பு இல்லாத மேம்படாத கிராமத்தில் நிகழ்ந்தது.

போலியோ நோய்வாய்ப்பட்ட சிறுவனின் பெற்றோர் கூலித்தொழிலாளிகள். தாய்க்குப் படிப்பறிவு இல்லை. தந்தைக்கு எழுத்துக் கூட்டிப் படிக்கத் தெரியும். மூன்று குழந்தைகளுடன் ஒற்றை அரை ஓலைக் குடிசை வீட்டில் வசிப்பவர்கள். குடிசைவாசிகள்தான் என்றாலும் மூன்று குழந்தைகளும் நல்ல போஷாக்குடன் இருந்தார்கள்.

2003-ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில் அந்தக் குடும்பம் வட கர்நாடகத்தில் உறவினர்களை சந்திக்க பயணம் செய்தார்கள். ஊருக்குத் திரும்பி வந்து சேர்ந்த சில நாள்களில், மே மாதம் ஒன்றாம் தேதி, அந்தச் சிறுவனுக்கு பலத்த காய்ச்சலும் வாந்தியும் வந்தது. பெற்றோர்கள் அவனை அருகில் இருந்த சிறு மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அங்கிருந்த மருத்துவர் அவனுக்கு அண்டிபயாடிக் (நோய்க்கிருமிக் கட்டுப்படுத்தி) ஊசி ஒன்றைப் போட்டு அனுப்பி வைத்தார்.

இரண்டு நாளில் காய்ச்சல் குறைந்து விட்டது, ஆனால் சிறுவனின் இரண்டு கால்களும் செயலிழந்துவிட்டன. பதறிப்போன பெற்றோர், சிறுவனை மீண்டும் அந்த சிறு மருத்துவமனையிலுள்ள மருத்துவரிடம் எடுத்துச் சென்றார்கள். அவர் உடனடியாக 40 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள பெரிய நகரமான பெல்லாரியில் உள்ள அரசினர் மாவட்ட மருத்துவமனைக்கு அனுப்பிவைத்தார். நேரம் போகப் போக காலில் மட்டும் இருந்த தசைத் தளர்ச்சி உடல் முழுவதும் பரவியது. சிறுவன் அசைவில்லாமல் மூச்சுத்திணரலுடன் படுக்கையில் கிடந்தான்.

சிறு குழந்தைகளுக்கு நரம்புத்தளர்ச்சி ஏற்பட்டால் போலியோ நோய் உள்ளதா இல்லையா என்று பரிசோதிக்க வேண்டும் என்பது சட்டம் என்று முன்னரே எழுதியிருந்தேன். அதன் படி மாவட்ட மருத்துவமனையிலுள்ள மருத்துவர் ஒருவர் கர்நாடக மாநிலத் தலைநகரமான பெங்களூரில் உள்ள உலக சுகாதார அமைப்பின் கண்காணிப்பு மருத்துவ அதிகாரிக்கு (WHO Surveilance Medical Officer) தொலைபேசியில் தகவல் சொன்னார். அதே மருத்துவர் சிறுவனின் மலத்தில் போலியோ தீநுண்மம் உள்ளதா என்று பரிசோதிக்க மும்பையில் உள்ள சிறப்பு ஆய்வுக்கூடத்திற்கு அனுப்பினார்.

இது உறுதியாக போலியோதான் என்று ஆய்வு முடிவு ஜூன் 24-ம் தேதி வந்து சேர்ந்தது. புது தில்லி உலக சுகாதார அமைப்பு அலுவலகத்திலுள்ள தொழில்நுட்ப அதிகாரிக்கு தகவல் தெரிவிக்கப் பட்டது. தென் இந்தியாவிலிருந்து ஒழிக்கப் பட்டுவிட்டதாகக் கருதிய போலியோ நோய் திடீரென்று மறுபடியும் தோன்றியது பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது.

அடுத்த இருபத்திநான்கு மணி நேரத்தில் – ஜூன் 25-ம் தேதிக்குள் – அந்தத் தொழில்நுட்ப அதிகாரி, அவர் ஒரு மருத்துவர், பெயர் சுனில் பால், உலக சுகாதார அமைப்பு (WHO), UNICEF அமைப்பு மற்றும் இந்திய அரசில் பல முக்கிய புள்ளிகளுடன் மின் அஞ்சலில் தொடர்பு கொண்டார். அவர்தான் இந்த விஷயத்தை மதிப்பிட்டு முதல் அறிக்கை கொடுக்க வேண்டியவர். அவருடைய அறிக்கையில், இப்பொழுது போலியோ கர்நாடகாவில் தோன்றியிருக்கும் வட்டாரம் சுகாதாரத் துறையில், முக்கியமாக நோய்த் தடுப்பெற்ற விஷயத்தில் மிக மோசமான வரலாறு உடையது என்றும், இதற்குமுன் நடத்தப் பட்ட போலியோ தடுப்பு நிகழ்வுகளில் அதிகம் போலியோ பாதிப்பு உடையதாக கண்டறியப்பட்ட இடம் என்றும், உடனடியாக விரிவான துடைத்தெடுத்தல் செய்யவில்லை என்றால் இங்கே போலியோ வேகமாகப் பரவும் அபாயம் அதிகமுள்ளது என்றும் குறிப்பிட்டார்.

உலக சுகாதார அமைப்பின் தலைமையில் நடத்தப்படும் துடைத்தெடுத்தல் என்பது ஏற்கனவே போலியோ நோய் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அல்லது முற்றிலும் ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று நம்பியிருந்த இடத்தில் புதிதாகத் தோன்றும் பொழுது நடத்தப்படும் தீவிர போலியோ தடுப்புச் சொட்டு மருந்து வழங்கும் நிகழ்வு. இது ஒரு போர்க்கால நடவடிக்கை போல் திட்டமிட்டு செயல் படுத்தப்படும். “துடைத்தெடுத்தல்” நிகழ்வுகள் மூன்றே நாள்களில் முடியும்படி திட்டமிட்டு நடத்தப்படும். அந்த மூன்று நாள்களில், அந்த வட்டாரத்தில் போலியோ நோயால் எளிதில் தாக்கப்படக்கூடிய ஆபாயத்தில் உள்ள ஐந்து வயதிற்கும் குறைவான அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் போலியோ தடுப்புச் சொட்டு மருந்து கொடுக்கப் பட வேண்டும்.

பொதுவாக போலியோ தடுப்புச் சொட்டு மருந்து கொடுக்கும் நிகழ்வுகளில், பல்ஸ் போலியோ என்று நாளிதழ்களில், வானொலியில், தொலைக்காட்சியில் அரசு சார்பாக அறிவிப்புகள் வருமே, அவைகளில் குறிப்பிட்ட நாள் அன்று ஐந்து வயதிற்கும் குறைவான வயதுடைய நம் குழந்தைகளை நாம் இருக்கும் இடத்தில் குறிப்பிடப் பட்டிருக்கும் சொட்டு மருந்து வழங்கும் இடத்திற்கு (ஆரம்ப சுகாதார மையம், அரசுப் பள்ளி, போன்ற இடத்திற்கு) அழைத்துச் சென்று சொட்டு மருந்து கொடுத்துக் கூட்டி வரவேண்டும். ஆனால் துடைத்தெடுத்தல் நிகழ்வு அப்படியானதல்ல. மருத்துவக் குழுக்கள் பாதிக்கப் பட்ட இடங்களில் வீடு வீடாகத் தேடிச் சென்று குழந்தைகளுக்கு சொட்டு மருந்து கொடுப்பார்கள்.

துடைத்தெடுத்தல் நடத்தப்பட வேண்டிய வட்டாரத்தின் வரைபடம் ஒன்றை இணைத்திருந்தார் சுனில் பால். அது சுமார் ஐம்பதாயிரம் சதுர மைல் பரப்பளவு. கோடைகால மற்றும் பண்டிகை விடுமுறை நாள்களைக் கணக்கில் கொண்டு அரசு அதிகாரிகளின் ஒப்புதலுடன் துடைத்தெடுத்தலின் முதல் சுற்று சொட்டு மருந்து விநியோகத்திற்கு ஜூலை 27-ம் தேதி தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டது. அடுத்த சுற்று அதிலிருந்து சரியாக ஒரு மாதம் கழித்து நடக்கும்.

உலக சுகாதார அமைப்பின் இந்திய போலியோ கட்டுப்பாட்டுப் பிரிவின் தலைமை செயல் அதிகாரி ப்ரையன் வீலர் என்ற அமெரிக்கர் இந்தத் துடைத்தெடுத்தலின் நடைமுறை விவரங்களை அதுல் கவாண்டேவிற்கு விளக்கினார். அவர் சொன்னது: இந்திய அரசு இந்த நிகழ்விற்காக ஆட்களை தேர்வு செய்து மருத்துவக் குழுக்களை அமைக்கவேண்டும், போதுமான அளவு தன்னார்வத் தொண்டர்களையும் சேர்க்கவேண்டும். அவர்கள் அனைவருக்கும் போலியோ தடுப்புச் சொட்டு மருந்து சரியாகக் கொடுக்கும் முறையை சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும். சொட்டு மருந்தை பாதுகாப்பாக எடுத்துச் செல்ல குளிர் சாதனப் பெட்டிகளும், போதுமான வாகன வசதிகளும் செய்து கொடுக்கப் பட வேண்டும். இவ்வளவு குழந்தைகளுக்கு சொட்டு மருந்து கொடுக்க வேண்டும் என்று ஒரு இலக்கு இருக்கும். அந்த இலக்கில் 90 சதவீதத்திற்கு மேலாகக் கொடுக்கப்பட்டால்தான் துடைத்தெடுத்தல் வெற்றிபெறும் வாய்ப்பு உள்ளது, அதாவது போலியோ நோய் மேலும் பரவாமல் தடுக்கப் படும். கொடுக்கப் படவேண்டிய குழந்தைகளில் 90 சதவீதத்திற்கு குறைவாக சொட்டு மருந்து கொடுக்கப் பட்டால் மொத்த நிகழ்ச்சியும் தோல்வியுற்றது என்றே கருதப்படும்.

இவ்வளவையும் செய்ய எவ்வளவு ஆட்கள் தேவைப்படும் என்று வீலரிடம் கவாண்டே கேட்டார். வீலரின் பதில், “திட்டப்படி சொட்டு மருந்து கொடுக்கும் வேலைக்கு முப்பத்தி ஏழாயிரம் பேர், அவர்களுக்கு நான்காயிரம் மேற்பார்வையாளர்கள், இரண்டாயிரம் வண்டிகள், பதினெட்டாயிரம் குளிர்சாதனப் பேட்டிகள் தேவைப்படும். மருந்து கொடுப்பவர்கள் வீடு வீடாகச் சென்று நாற்பத்தியிரண்டு லட்சம் குழந்தைகளுக்கு சொட்டு மருந்து ஊட்டவேண்டும்.

அதுவும் மூன்றே நாள்களில்.

தொடரும்…

செப்ரெம்பர் 24, 2011

நச்சுச் சுழல்

முன் குறிப்பு: நச்சுச் சுழல்vicious circle – a chain of events in which the response to one difficulty creates a new problem that aggravates the original difficulty —called also vicious cycle. 

நான் சேமிப்புக் கணக்கு வைத்திருக்கும் வங்கியின் உதவி மேலாளரிடம் தொலைபேசியில், “சார், நான் இப்ப இருக்கற வீட்டில் இருந்து வேற வாடகை வீட்டுக்குப் போறேன். என்னோட account-ல இருக்கற correspondence address-சை மாத்தணும். அதுக்கு என்ன செய்யணும்?”

உதவி மேலாளர்: “அது ரொம்ப simple procedure சார். Subject-ல ‘Change of Address’-ன்னு போட்டு, உங்க Customer ID number, Account number, இப்பத்து address, மாத்திப் போகப் போற address எல்லாத்தையும் mention பண்ணி ஒரு letter கொடுங்க, four to five working days-ல Head Office-லர்ந்து உங்களோட புது address-க்கு ஒரு acknowledgement letter வந்துரும்.”

நான்: “Ok, சார். Address proof எதாச்சும் கொடுக்கனுமா?”

உ.மே.: “ஓ! ஆமாம் சார். சொல்ல மறந்துட்டேன். புது address இருக்கற ration card, telephone bill அல்லது gas connection book, மூணுல எதோ ஒன்னோட Xerox copy attach பண்ணீருங்க.”

நான்: “சார், இப்பதான் வீடு confirm பண்ணியிருக்கேன். அடுத்த வாரம்தான் shift பண்ணப் போறேன். இன்னும் எதுவுமே அந்த address-க்கு மாத்தலையே. Bank account-லேர்ந்து ஆரம்பிக்கலாம்னு பார்த்தேன்…”

உ.மே.: “ஐயோ, சாரி சார். அப்டி பண்ணமுடியாது. நான் சொன்ன மூணுல ஏதாச்சும் ஒன்னாவது கொடுத்தாத்தான் official-லா ‘change of address’ பண்ண முடியும்.”

நான்: “சார், மூணு வருஷத்துக்கு முன்னால உங்க branch-ல account open பண்றப்ப இவ்ளோ strict-ஆ proof எல்லாம் யாரும் கேக்கலியே?”

உ.மே.: “சார், அப்ப இந்த ஊர்ல புதுசா எங்க bank நுழைஞ்ச time. Over strict பண்ணினா account சேர்க்கறது கஷ்டம்னு எங்க marketing மக்கள் கொஞ்சம் லூஸ்ல விட்டிருப்பாங்க. இப்ப அப்படி முடியாது சார், ரொம்ப சாரி. நீங்க வேணா ஒன்னு பண்ணுங்களேன். Gas connection easy-யா மாத்திறலாம், அதை மாத்தீட்டு எங்களை approach பண்ணுங்க, நான் எவ்ளோ சீக்கிரம் முடியுமோ, ‘address change’ பண்ணிக் கொடுக்க personal-ஆ ஏற்பாடு பண்றேன்.”

நான்: “Ok சார். Thanks. Gas connection மாத்தீட்டு உங்களை மறுபடியும் contact பண்றேன்.”

சமையல் எரிவாயு விநியோக அலுவலகத்திற்கு பத்து முறைக்கும் மேல் தொலைபேசியில் தொடர்புகொள்ள முயன்று, தொடர்ச்சியாக அவர்களின் இரண்டு தொலைபேசி எண்களும் பயனில் இருந்ததால் தொடர்பு கொள்ள முடியாமலும், பொறுமை இழந்தும் விட்டு விட்டேன். ஓரிரு மணி நேரம் கடந்து மறுபடியும் முயன்ற பொழுது உடனடியாகத் தொடர்பு கிடைத்தது.

“Consumer number-உம், பெயரும் சொல்லுங்க சார்,” என்று எடுத்தவுடன் தொலைபேசியில் பேசிய பெண்மணியிடம் நான், “Madam, நான் gas book பண்றதுக்காக கூப்பிடலை. என்னோட வீட்டு address மாறப் போகுது, அதுக்கு என்ன formality செய்யனும்னு கேக்கலாம்னு கூப்பிட்டேன்,” என்றேன்.

“சார், booking மட்டும்தான் phone-ல பண்ணமுடியும். Address மாத்தறதுக்கு நீங்க office-க்கு நேர்ல வரணும். வரும்போது gas connection book-ம் கடைசியா cylinder வாங்கின ரசீதும் எடுத்துட்டு வாங்க,” என்று பொறுமையே இல்லாமல் அவசரமாகச் சொன்னவர் இணைப்பைத் துண்டிக்கும் முன் நான் குறுக்கிட்டு, “Madam, address proof ஏதாச்சும் கொடுக்கனுமா?” என்று கேட்டேன்.

சற்றே எரிச்சலுடன், “Proof இல்லாம எப்டி சார் address மாத்திக்கொடுப்போம்? Ration card, இல்லாட்டி phone bill கொண்டுவாங்க, பாத்துக்கலாம்,” என்று சொன்னவரை குறுக்கிட்டு மறுபடியும் கேள்வி கேட்கும் தைரியம் இல்லாமல் “தேங்க்ஸ் மேடம்,” என்று சொல்லி வைத்துவிட்டேன்.

சொந்த ஊரில் பெற்றோர் வீட்டில் இருந்து ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் இந்த ஊருக்கு தனியாக குடி வந்த போது புதிய குடும்ப அட்டைக்கு விண்ணப்பித்து, அது கிடைக்கும் வரை அவதிப்பட்டது இன்னும் நினைவில் மலர்ந்து இருந்ததால், அந்த அட்டையில் முகவரி மாற்றுவதை கடைசியாகப் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று முதலில் முடிவு செய்தது நடக்காது போலிருக்கிறதே என்று நொந்து கொண்டேன்.

மறுபடியும் வட்டாட்சியர் அலுவலகத்திற்கு சென்று துன்பப் படுவதற்கு முன் இருக்கும் ஒரே மாற்று வழியையும் பார்த்துவிடலாம் என்ற எண்ணத்துடன் தொலைபேசி அலுவலகத்தை தொடர்பு கொண்டேன். ஏற்கனவே இரண்டு இடங்களில் பட்ட அனுபவம் இருந்ததால் நேரடியாக கேட்டுவிடலாம் என்று ஆயத்தமாக இருந்தேன்.

“சார், நான் அஞ்சு வருஷமா உங்க company landline-தான் use பண்ணிக்கிட்டிருக்கேன். இப்ப வீடு shift பண்றேன், phone shift பண்றதுக்கு address proof என்ன கொடுக்கணும் சார்?,” என்று கேட்டேன்.

சற்றும் தாமதமில்லாமல் பதில் வந்தது, “Ration card, இல்லாட்டி gas connection book. ரெண்டுல எதோ ஒன்னு xerox copy-யோட புது address mention பண்ணி ஒரு letter கொடுங்க சார், maximum 3 days time-ல மாத்திக் கொடுத்துருவோம்.”

நன்றி சொல்லிவிட்டு பெருமூச்சுடன் தொலைபேசியை வைத்தேன். இனி வேறு வழி இல்லை, குடும்ப அட்டையில்தான் முகவரியை மாற்ற வேண்டும்.

அடுத்த நாள் காலை வட்டாட்சியர் அலுவலகத்திற்குப் போய் அங்கே உணவு பொருள் வழங்கல் மற்றும் நுகர்வோர் பாதுகாப்புத் துறையில் (Taluk Supply Office) இருந்த எழுத்தரிடம் விவரம் கேட்டேன்.

எழுத்தர்: “சொந்த வீடா, சார்?”

நான்: “இல்லைங்க சார், இப்ப இருக்கறதும் வாடகை வீடு, போகப் போறதும் வாடகை வீடுதான்.”

எ: “ஓ! அப்ப சொத்து வரி ரசீதெல்லாம் இருக்காது. சரி, புதுசா போகப் போற வீட்டு address-க்கு வேற ஏதாவது proof வச்சிருக்கீங்களா?”

நான்: “சார், அது இல்லைன்னுதான் இப்ப ration card-ல address மாத்திக்கலாம்னு உங்ககிட்ட வந்திருக்கேன்.”

எ: “சார், எங்க rules படி adress proof-க்கு voter ID, சொத்து வரி ரசீது, EB bill, phone bill, bank passbook, இல்லாட்டி gas connection book, ஏதாவது proof வேணும் சார். நீங்க ஒன்னு பண்ணுங்க, gas connection easy-யா மாத்தீறலாம், அதுல மாத்தீட்டு வாங்க, அதை வச்சு ஒரே நாள்ல ration card-ல மாத்திக் கொடுத்துடறேன்.”

எங்கே போய் முட்டிக் கொள்வது என்று தெரியவில்லை.

பின் குறிப்பு: தூய தமிழ் ஆர்வலர்கள் மன்னிக்கவும். நடந்ததை நடந்தபடியே பதிக்கவேண்டும் என்று எனக்கு தோன்றியதால் பேச்சு வழக்கில் உள்ள ஆங்கிலம் கலந்த தமிழிலேயே எழுதினேன்.

ஓகஸ்ட் 21, 2011

ரேடியாலஜி உயர் மருத்துவக் கல்விக்கு நுழைவு நன்கொடை

மூன்று நாளுக்கு முன் ட்விட்டரில் “மகாராஷ்டிரத்தில் ஒரு தனியார் மருத்துவக் கல்லூரியில் ரேடியாலஜி (நுண்கதிர் இயக்க மருத்துவம், எக்ஸ்-ரே, அல்ட்ரா சவுண்டு, சிடி ஸ்கான், எம்.ஆர்.ஐ ஸ்கான் பற்றிய மருத்துவத்துறை) மேற்படிப்புப் படிக்க இடம் (சீட்) ஒன்றுக்கு ஒன்றேமுக்கால் கோடி ரூபாய் நுழைவு நன்கொடை வாங்கியுள்ளார்கள்.” என்று ஒரு செய்திச் சுட்டி கொடுத்தார் நண்பர் அலெக்ஸ் பாண்டியன்.

அதைப் பார்த்த நண்பர் முரளி, “நம்ம ஊரு ரேட் என்ன சார்?” என்று என்னிடம் கேட்டார்.

“நம்மூரில் கல்லூரியைப் பொறுத்து 80 இலட்சத்திலிருந்து 2 கோடி வரை ஆகிறது,” என்று பதில் சொன்னேன்.

என் பதிலைப் பார்த்த பின் நண்பர்கள் முரளியும்  கோகுலும், படிப்பதற்குக் கொடுத்த பணத்தைச் சம்பாதிக்க எவ்வளவு நாள் ஆகும் என்று கேட்டார்கள். இது ஒரு இக்கட்டான கேள்வி என்று எண்ணி ட்விட்டரில் தனிச் செய்தியில் (டி.எம்.) கேட்டார் நண்பர் முரளி. இதில் இக்கட்டெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை, பொதுவெளியில் பேசப்படவேண்டிய விஷயம்தான், நான் பதிவில் விரிவாக எழுதுகிறேன் என்று சொன்னேன்.

தனியார் மருத்துவ மேற்படிப்புகளில் ரேடியாலஜிக்குத்தான் அதிகம் நுழைவு நன்கொடை வசூலிக்கப்படுகிறது என்றும், சில கல்லூரிகளில், சில வருடங்களாகவே ஒரு கோடி ரூபாய்க்கும் மேலாக வசூலிக்கப் படுகிறது என்பதும் மருத்துவத் துறையில் பரவலாக அறிந்த விஷயம்.

சென்ற ஆண்டு நவம்பர் மாதம் இந்த விஷயத்தை மையமாக வைத்து இந்திய ரேடியாலஜி சங்கத்தின் ஆய்விதழில் “The business of radiology” என்ற தலையங்கம் வெளியானது (இங்கே ஆங்கிலத்தில் படிக்கலாம்). அந்தத் தலையங்கத்தில் உள்ள முக்கியமான கருத்துக்களையும், அது வெளியானபின் வந்த வாசகர் கடிதங்களிலிருந்த கருத்துக்களையும் இங்கே என் கருத்துக்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

மருத்துவ இளநிலை மற்றும் உயர்நிலை பட்டப் படிப்பிற்கு தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் பெரும் தொகைகள் நுழைவு நன்கொடை (கேபிடேஷன் ஃபீஸ்) ஆகப் பெறப் -பிடுங்கப்- படுவது பரவலாகத் தெரிந்த விஷயம்தான். இந்தப் பழக்கத்தின் நியாய-அநியாயத்தை நான் இங்கே விவாதிக்க விரும்பவில்லை. பரவலாக நடக்கிறது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு மற்றவையை கவனிப்போம்.

எண்பது இலட்சத்திலிருந்து இரண்டு கோடி ரூபாய் வரை நன்கொடை கொடுத்து படிக்கும் ரேடியாலஜி மருத்துவ மேற்படிப்பில் வருமானம் எவ்வளவு வரும் என்பதை முதலில் பார்ப்போம்.

ரேடியாலஜி பற்றி மேலோட்டமாகத் தெரிந்தவர்களுக்கு – இதில் ரேடியாலஜி நிபுணர்கள் அல்லாத மருத்துவர்களும் அடக்கம் – இந்தத் துறையில், சி.டி ஸ்கான், எம்.ஆர்.ஐ ஸ்கான் எல்லாம் வைத்திருந்தால் ஏனைய மருத்துவத் தனித்துறைகளை விட வருமானம் அதிகம் வரும் என்ற பரவலான நம்பிக்கை உள்ளது.

சி.டி ஸ்கான், எம்.ஆர்.ஐ ஸ்கான் இயந்திரமெல்லாம் போட்டுத் தனியாக தொழில் தொடங்க முதலீடு அதிகம் தேவை. சில கோடி ரூபாய் முதலை, நாமே போடாவிட்டாலும், வங்கியில் பெரிதாகக் கடன் வாங்க வேண்டும். பெரிய முதலீடு செய்து ஆரம்பிக்கும் தனி ரேடியாலஜி தொழிலில் குறைந்த காலத்தில் இலாபம் பார்க்க முடியாது. முதலீட்டுக் கடன் தொகையைத் திருப்பித் தருவது மட்டுமல்லாமல், ஈட்டுறுதிக் காலம் (warranty period) முடிந்தபின் வருடாந்தர பராமரிப்பு ஒப்பந்தத்திற்கு (annual maintenance contract) பல இலட்சம் ரூபாய் கொடுக்கவேண்டும். தொழில் நன்றாக நடந்தால் நீண்ட – சுமார் ஐந்திலிருந்து ஏழு வருட – காலகட்டத்தில் பத்திலிருந்து பதினைந்து சதவிகிதம் இலாபம் வரும் வாய்ப்பு உள்ளது (10 – 15% return on investment). அதாவது பங்குச் சந்தையில் இணையுதவி நிதிகளில் (index mutual funds) வரும் இலாப அளவுதான் நன்றாக நடக்கும் ரேடியாலஜி தனித் தொழிலிலும் வரும்.

இது நன்றாக நடக்கும் ரேடியாலஜி தொழிலில் வரும் இலாபக் கணக்கு என்று இரண்டு முறை நான் சொல்லிவிட்டதை கவனிக்கவேண்டும். குறிப்பிட்டு இதை நான் சொல்லுவதன் நோக்கம், இந்தத் தொழிலில் நுழையும் அனைவரும் இலாபம் பெறுவதில்லை என்பதை எடுத்துக் காட்டத்தான். இந்தத் தொழிலில் போட்டி அதிகம். பல தனியார் ரேடியாலஜி மையங்களில் முதலீடுக்கடனைத் திருப்பிச்செலுத்தவும், அன்றாட மற்றும் பராமரிப்புச் செலவுகளை ஈடு செய்யும் அளவிற்குத்தான் வருமானம் வருகிறது என்பதே உண்மை. பல தனியார் ரேடியாலஜி மையங்களில் வாங்கிய இயந்திரங்களுக்கு மதிப்பிறக்கம் (depreciation) செய்வதால் மட்டுமே கணக்கில் இலாபம் காட்ட முடிகிறது.

மேலே பார்த்தது தொழில்முனைவோராக உள்ள மருத்துவர்களின் கதை. சொந்தத் தொழிலாக முதலீடு செய்யாமல் சம்பளத்திற்கு இருக்கும் ரேடியாலஜி நிபுணர்களின் வருமானம் எந்த அளவிற்கு உள்ளது என்பதையும் பார்ப்போம். சுமார் எண்பது சதவிகித (80%) ரேடியாலஜி நிபுணர்களுக்கு அவர்கள் வேலையில் இருக்கும் மருத்துவமனை அல்லது ஸ்கான் மையத்தையும், ஊரையும் பொறுத்து ஒரு இலட்சத்திலிருந்து ஆறு இலட்சம் வரை மாத வருமானம் வர வாய்ப்பு உள்ளது. இது சராசரியாக தனியார் துறையில் மற்ற மருத்துவ தனித்துறை நிபுணர்கள் சம்பாத்தியத்திற்கு ஈடாகத்தான் உள்ளது. மீதம் உள்ள இருபது சதவிகித (20%) ரேடியாலஜி நிபுணர்களுக்கு, அவர்களின் தனித் திறமை, அனுபவம், வேலை செய்யும் இடம், இவற்றைப் பொறுத்து இதை விட அதிக வருமானம் வரும் வாய்ப்பு உள்ளது.

இவ்வளவு நுழைவு நன்கொடை கொடுத்து ரேடியாலஜி மேற்படிப்பு படிக்கும் மருத்துவர்களை இரண்டு வகைப் படுத்தலாம்.  மேலே குறிப்பிட்ட படி இந்தத் தொழிலில் வரும் வருமானத்தைப் பற்றிச் சரியான புரிதல் இல்லாதவர்கள் ஒரு சாரர். இன்னொரு சாரர் பெரும்பாலும் ரேடியாலஜி நிபுணர்களின் அல்லது பெரிய மருத்துவமனை / ஸ்கான் மையங்களின் உரிமையாளர்களின் பிள்ளைகள். இரண்டாம் வகையைச் சார்ந்தவர்கள் இந்தப் பெரும் தொகை கொடுப்பது தொழில் முதலீட்டுக்கு ஈடாகும்.

ஒரு கோடி ரூபாய்க்கு மேல் நுழைவு நன்கொடையாகக் கொடுத்து ரேடியாலஜி பட்டம் வாங்கிவிட்டு, போட்ட முதலீட்டிற்குத் தக்க இலாபத்துடன் சம்பாதிப்பது எளிதல்ல. இதை பொதுமக்களும், ரேடியாலஜி படிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படும் இளநிலை மருத்துவப் பட்டதாரிகளும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இந்த குட்டி விவாதம் ட்விட்டரில் நடந்து கொண்டிருந்த பொழுது “ஏன் ரேடியாலஜியை முன்வைத்து கேட்கிறார்கள் (தாக்குகிறார்கள்)” என்ற கேள்வியும் கேட்கப்பட்டது.

அதற்கு பதில்: இப்பொழுது உள்ள மருத்துவ மேற்படிப்பு நுழைவு நன்கொடைகளில் அதிகமாக உள்ளது ரேடியாலஜிக்கே. அதனால்தான் இத்துறையைச் சார்ந்தவர்கள் முன்வைக்கப்படுகிறது. ரேடியாலஜிக்கு கோரப்படும் தொகைக்கு ஓரளவு ஒப்பிடக்கூடிய அளவில் எலும்பு முறிவு அறுவை சிகிச்சை மற்றும் மகப்பேறு மருத்துவத்திற்கும்கூடப் பெறப்படுகிறது.

இது முழுமையான விவாதம் அல்ல. இந்தத் துறையில் உள்ளவர்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த கருத்துக்களை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள எழுதியுள்ளேன். நியாயமான கேள்விகள் இருந்தால் கேளுங்கள். பதில் சொல்ல முயற்சி செய்கிறேன்.

[எழுத்து மற்றும் இலக்கணப் பிழைகளை திருத்திய சொக்கன், இலவசக்கொத்தனார் இருவருக்கும் நன்றி.]

ஜனவரி 17, 2010

தாய் நாடு திரும்பும் மருத்துவ நண்பர்கள் – பாகம் 1

குறிப்பு: மருத்துவத் துறையில் என் அனுபவங்களும் துறையை பற்றி எனக்கு தெரிந்த, தோன்றும் சில விஷயங்களை சிறு பதிவுகளாக இடும் முயற்சியில் இது முதல் பதிவு. இதில் வருபவை என்னுடைய சொந்த அபிப்ராயங்களே. பலருக்கு மாற்று கருத்துகள் அல்லது சந்தேகங்கள் இருக்கலாம். பின்னூட்டத்தில் கேள்வி கேட்டால் விடை கொடுக்க முயற்ச்சிக்கிறேன்.

நான் முன்பு வேலை செய்த மருத்துவமனையின் பிரபலமான தலைவர் அடிக்கடி சொல்லுவார் NRI என்றால் Non-Returning Indians என்று. அதாவது நாடு திரும்பாத இந்தியர்கள். அதில் உண்மை இருக்கிறதா இல்லையா, எதனால் அப்படி என்ற சர்ச்சையில் சிக்க நான் விரும்பவில்லை. இந்த பதிவு அந்தக் கருத்தை தழுவிய வேறு விஷயத்தைப் பற்றி.

கடந்த சில வருடங்களாக என்னுடைய மருத்துவ நண்பர்கள் மற்றும் தெரிந்தவர்கள் சரகத்தில், இங்கிலாந்திலிருந்து நாடு திரும்புவோர்கள் எண்ணிக்கை அதிகமாகி வருகிறது. இரண்டு வருடங்களில் சுமார் பத்து பேர் நாடு திரும்பியிருக்கிறார்கள்.

இங்கிலாந்து சென்று மேல் படிப்பு படித்து சொந்த ஊருக்கு திரும்பி வந்து மருத்துவத் தொழில் செய்வது பல வருடங்களாக நடப்பதுதானே, இதில் என்ன புதுசுன்னு படிப்பவர்கள் நினைக்கலாம். இதில் ஓரளவு உண்மை இருக்கு. ஆனால் இப்ப திரும்பி வந்த சில நண்பர்களுடன் பேசியதில் சில புது காரணங்களை தெரிந்து கொண்டேன். அந்த காரணங்களை பார்க்கும் முன் மருத்துவர்கள் வெளி நாடுகள் செல்வது பற்றி ஒரு சின்ன அலசல்.

நான் மேலே சொன்னது போல், தமிழகத்திலிருந்து வெளி நாடுகளுக்கு மருத்துவர்கள் செல்வதொன்றும் புதுசு இல்லை. இந்தியா சுதந்திர நாடு ஆவதற்கு முன்பிருந்தே இங்கிருந்து மேலை நாடுகளுக்கு மருத்துவர்கள் மேல் படிப்பு மற்றும் வேலை தேடி சென்றிருக்கிறார்கள். பல வருஷங்களா வெளி நாடு சென்ற மருத்துவர்களை தேதிவரை (dateline) படி 1970-க்கு முன் சென்றவர்கள், எழுபதுக்களுக்கு பின் சென்றவர்கள் என்று இரண்டாக பிரிக்கலாம். எழுபதுக்களுக்கு முன் சென்றவர்கள் பெரும்பாலும் மேற்கே இங்கிலாந்து, அமெரிக்கா, கனடா சென்றார்கள். சிலர் கிழக்கே ஆஸ்திரேலியா, ந்யூசிலாந்து மற்றும் சிங்கபூருக்கு சென்றார்கள். இவர்களில் பெரும்பாலானோர் வெளி நாடு சென்றது அங்கேயே குடியேறும் நோக்கத்தில்தான். அப்படி குடியேறியவர்களில் பெரும்பான்மையினர் நல்ல வாழ்க்கை முறை ஏற்படுத்திக்கொண்டு செழிப்பாக இருக்கிறார்கள் என்பது நம் அனைவருக்கும் தெரியும்.

எழுபதுக்களுக்கு பின் அதுவும் குறிப்பாக எண்பதுகளுக்கு மேல் இங்கிருந்து சென்ற மருத்துவர்களுக்கு கனடா, ஆஸ்திரேலியா, ந்யூசிலாந்து போன்ற நாடுகளில் குடியுரிமை பெறுவது பெரும் கஷ்டமாகியது. ஓரளவு எளிதில் செல்லக் கூடிய நாடுகள் அமேரிக்கா, இங்கிலாந்து மற்றும் அயர்லாந்து. இந்த நாடுகளுக்கு செல்லவும் கெடுபிடிகள் ஜாஸ்தியாயின. இங்கிருந்து போனதும் வேலை கிடைக்காது. அந்த நாட்டில் மருத்துவ வேலையில் சேர்வதற்கு முன் அனுமதி தேர்வில் (Licensing exams: USMLE for USA, PLAB for UK & Ireland) தேர்ச்சி பெற வேண்டும்.

அமெரிக்காவை பொறுத்த வரையில், USMLE அனுமதி தேர்வில் நல்ல மதிப்பெண் பெற்றால் ஏதாவது மருத்துவ பிரிவில் (specialty) தேர்ச்சிபெற ரெசிடென்சி ப்ரோக்ராம் (Residency Program – நம்ம ஊர் முதுநிலை மருத்துவ படிப்பு – postgraduate specialty – போல்) ஒன்றில் சேர்ந்துவிடலாம். சில ஆண்டுகள் கழித்து முதுகலை மருத்துவ துறைகளுக்கான அமேரிக்க தேர்வாணையத்தில் (American Board of Medical Specialties) தேர்ச்சி பெற்றுவிட்டால் நன்றாக சம்பாதிக்க கூடிய வேலை வாய்ப்பு கண்டிப்பாக உண்டு  என்கிற நிலைமை இருந்து வந்தது. ஆனால் எண்பதுகளில் தொடங்கிய விசா கெடுபிடிகளால் வெளிநாட்டு மருத்துவர்கள், குறிப்பாக இந்திய மருத்துவர்கள் அமெரிக்காவினுள் நுழைவது பெருமளவில் குறைந்தது. இன்று வரை எப்படியும் அமெரிக்காவில் மருத்துவராக வேலையில் சேர்ந்துவிட வேண்டும் என்று சிலர் முட்டி மோதிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் சிலர் தேர்ச்சி பெற்று வேலையில் சேர்ந்தாலும் நிரந்தர குடியுரிமை கிடைப்பது குதிரைக் கொம்பாகத்தான் உள்ளது.

அமேரிக்கா செல்லும் வாய்ப்புகள் குறைந்ததால் இங்கிலாந்து செல்ல முயர்சிப்போரின் எண்ணிக்கை அதிகமாகியது. உள்ளே நுழைய முயர்ச்சிப்பவர்கள் அதிகாமனதாலோ என்னவோ அவர்களை உள்ளே அனுமதிக்க கெடுபிடிகள் அதிகரித்தன.

எண்பதுகளில் தொடங்கி இங்கிலாந்து சென்ற மருத்துவர்களை இரண்டு வகைப் படுத்தலாம். ஒரு வகை, இங்கே எம்.பி.பி.எஸ் இளநிலை பட்டம் படித்து முடித்தவுடன் அங்கே சென்று PLAB தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்று வேலையில் சேருவோர். இவர்களில் பெரும்பாலானோர் இங்கிலாந்திலேயே நிரந்தரமாக தங்கிவிடலாம் என்று சென்றவர்கள். வேலையில் சேர்ந்த சில வருடங்களுக்குள் ஏதாவது மருத்துவ சிறப்பு பிரிவில் (specialty) தேர்ச்சி பெற்று விடுவார்கள். அங்கே சிறப்பு துறை தேர்வுகளை கடந்தால் ராயல் காலேஜ் உறுப்பினர் அல்லது உயர் அங்கத்தினர் (Member or Fellow of the Royal College of Physicians, Surgeons, ie, MRCP, FRCP, MRCS, FRCS, etc,.) என்று பட்டம் அளிப்பார்கள். இப்படி ஏதாவது சிறப்பு பிரிவில் தேர்ச்சி பெற்றுவிட்டால் நல்ல சம்பளத்துடன் மருத்துவ ஆலோசகர் (கன்சல்டன்ட்/consultant) பதவி கிடைக்கும்.

இரண்டாவது வகை, இங்கேயே ஏதாவது சிறப்பு மருத்துவ பிரிவில் முதுநிலை பட்டம் (postgraduate diploma or masters degree. Eg. DGO, DCH, DOrtho, MD, MS, etc,.) பெற்றபின் சில வருடங்கள் இங்கிலாந்தில் மேலும் தேர்ச்சி பெறுவதற்காக செல்பவர்கள். இவர்கள் கண்டிப்பாக திரும்பி வரும் எண்ணத்தோடு செல்பவர்கள். நாடு திரும்பும் போது கூடுதலாக குறைந்தபட்சம் ஒரு பட்டம், சேமிப்பு கணக்கில் கணிசமான தொகையோடு வருவார்கள். இவர்களை பற்றி நான் வேறு எதுவும் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

நான் ஆரம்பத்தில் நாடு திரும்பும் நண்பர்கள் என்று குறிப்பிட்டது முதல் வகையில் இங்கிலாந்து சென்றவர்களை. அனைவருமே 1990-க்கு பின் சென்றவர்கள். திரும்பி வந்தவர்களில் எனக்கு நெருங்கிய நண்பர்கள் சிலரிடம் இங்கிருந்து போகும் போது அங்கேயே நிரந்தரமாக தங்கிடலாம்னுதானே போனீங்க, ஏன் இப்போ திரும்பி வந்துட்டீங்கன்னு நான் கேட்ட கேள்விக்கு அவர்கள் சொன்ன பதில்களில் இருக்கும் பொதுவான கருத்துக்களை அடுத்த பதிவில் பார்ப்போம்…