…நிழல்கள்…

ஜூலை 25, 2013

ஒரு நிமிடம் தமிழ் பேசுங்க.

அண்ணன் இலவசக் கொத்தனாரின் ‘மெல்லத் தமிழினிச் சாகும்!?’ கட்டுரையைப் படித்ததும் இதைப் பகிரவேண்டும் என்று தோன்றியது.

கடந்த ஞாயிறு அன்று ஒரு சிறு விருந்து நிகழ்ச்சிக்காக குடும்பமே என் சகோதரரின் தோட்டத்தில் கூடியிருந்தது. கூடியிருந்த அனைவரும் சளைக்காமல் இருக்கவும் நேரத்தைப் போக்கவும் மதிய விருந்துக்கு முன்னும் பின்னும் சில விளையாட்டுப் போட்டிகள் நடத்தினார்கள். நடத்தியது இது போன்ற வேலைகளில் அனுபவம் உள்ள ஒரு உறவினர் அமைத்த சிறு குழு. நான் கலந்து கொள்ளும் இந்த மாதிரி நிகழ்வுகளில் எப்பொழுதும் போல் அன்றும் கடைசி வரிசையில் யார் கண்ணிலும் படாமல் உட்கார்ந்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் நடத்திய போட்டிகளில் ஒன்று என்னைக் கவர்ந்தது.

மிக எளிமையான போட்டி. ஆங்கில வார்த்தைகள் பயன்படுத்தாமல் தூய தமிழில் ஒரு நிமிடம் தொடர்ந்து பேச வேண்டும். எதைப் பற்றி வேண்டுமானாலும் பேசலாம். முதலாவதாக பேசத் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டவர் என்னால் தூய தமிழில் பேச இயலாதே என்று சொன்ன போது விதிகளைச் சற்று தளர்த்தி கொங்குத் தமிழில் வேண்டுமானால் பேசலாம் என்று சொன்னார்கள். அவரும் அப்படியே முயற்சி செய்தார். பலர் கலந்து கொண்ட இந்தப் போட்டியில் ஒரே ஒருவரால்தான் ஒரு நிமிடம் முழுக்க தூய தமிழில் ஆங்கிலச் சொற்கள் பயன்படுத்தாமல் பேச முடிந்தது. ஒரு சிலரால் ஓரிரண்டு வரிகள் கூட பேச முடியவில்லை.

போட்டியில் பங்கேற்ற ஒருவர் கொங்குத் தமிழில் தன் தோட்டத்தில் விவசாயம் செய்யும் அனுபவத்தைப் பற்றி மிக அழகாக விவரித்துக் கொண்டிருந்தார். பேச்சின் நடுவில், “காட்டுக்கு தண்ணிவுட கெனத்திலெர்ந்து பம்பு செட்டு போட்டு விட்டோமுங்க,” என்று சொன்னார். உடனே கூட்டத்திலிருந்து பலர் “பம்பு செட்டு இங்கிலீஷ் வார்த்தை, இவர் அவுட்டு” என்று சத்தம் போட்டார்கள்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் தமிழகத்தின் எந்த கிராமத்திலும் பம்புசெட்டுக்கு தூய தமிழ் கலைச்சொல் பயன்படுத்தப் படுவதிலில்லை என்பதே நிதர்சனம். கடைசி வரிசையிலிருந்து நான், “ஏங்க, பம்புசெட்டெல்லாம் இப்ப தமிழ் வார்த்தைதானுங்க, அதை ஏத்துக்கலாம்,” என்று சத்தமாகச் சொன்னேன். ஆனால் நடுவர்கள் அதை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து போட்டியில் நான் பங்குபெற வேண்டிய நேரம் வந்தது. எனக்குக் கொடுக்கப் பட்டிருந்த செயல் “எம்.ஜி.ஆரைப் போல் கத்தி சண்டை போட வேண்டும்.” வீட்டிலிருந்து அவசரமாகக் கிளம்பி வந்ததால் கத்தியைக் கொண்டு வர மறந்து விட்டேன் மன்னித்துவிடுங்கள் என்று தப்பிக்கப் பார்த்தேன், போட்டி நடத்துனர்கள் என்னை அவ்வளவு எளிதாக தப்ப விடவில்லை. கத்தி சண்டையெல்லாம் கண்டிப்பாகப் போட முடியாது ஆனால் சமரசமாக ஒரு நிமிடம் தமிழ் பேசும் போட்டியை முயற்சி செய்கிறேன் என்றேன். அதை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

தூய தமிழில் பேச இயலாது என்பதால் கொங்குத் தமிழில் பேசத் தொடங்கினேன். மூன்றாவது வாக்கியத்திலேயே ‘ஃபோன்’ என்ற ஆங்கிலச் சொல்லைப் பயன்படுத்திவிட்டேன். பம்புசெட்டுக்கே சண்டைக்கு நின்றவன் என்றதாலோ என்னவோ ஒரு முறை மன்னித்து விடுகிறோம் என்று நடுவர்கள் தீர்ப்பு சொல்லி தொடரச் சொன்னார்கள். மிகவும் கவனமாக ஆங்கிலம் தவிர்த்து சுமார் முப்பது நொடிகள் பேசியிருப்பேன். பேச்சு கொஞ்சம் சூடு பிடித்த சமயம் ஒரு வாக்கியத்தின் நடுவில், “இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவருங்க,” என்று சொல்லிவிட்டேன். இரண்டாம் முறையாக ஆங்கிலச் சொல் பயன்படுத்தியதை மன்னிக்க முடியாது, நீங்கள் போகலாம் என்று வழி அனுப்பிவிட்டார்கள்.

இன்றைய நிலையில் தமிழை ஆங்கிலக் கலப்பில்லாமல் பேசுவது எவ்வளவு கடினம் என்று அனைவரும் உணரும்படியாக ஒரு போட்டியை அமைத்ததற்கு நன்றி கூறி விடைபெற்றேன்.

செப்ரெம்பர் 24, 2011

நச்சுச் சுழல்

முன் குறிப்பு: நச்சுச் சுழல்vicious circle – a chain of events in which the response to one difficulty creates a new problem that aggravates the original difficulty —called also vicious cycle. 

நான் சேமிப்புக் கணக்கு வைத்திருக்கும் வங்கியின் உதவி மேலாளரிடம் தொலைபேசியில், “சார், நான் இப்ப இருக்கற வீட்டில் இருந்து வேற வாடகை வீட்டுக்குப் போறேன். என்னோட account-ல இருக்கற correspondence address-சை மாத்தணும். அதுக்கு என்ன செய்யணும்?”

உதவி மேலாளர்: “அது ரொம்ப simple procedure சார். Subject-ல ‘Change of Address’-ன்னு போட்டு, உங்க Customer ID number, Account number, இப்பத்து address, மாத்திப் போகப் போற address எல்லாத்தையும் mention பண்ணி ஒரு letter கொடுங்க, four to five working days-ல Head Office-லர்ந்து உங்களோட புது address-க்கு ஒரு acknowledgement letter வந்துரும்.”

நான்: “Ok, சார். Address proof எதாச்சும் கொடுக்கனுமா?”

உ.மே.: “ஓ! ஆமாம் சார். சொல்ல மறந்துட்டேன். புது address இருக்கற ration card, telephone bill அல்லது gas connection book, மூணுல எதோ ஒன்னோட Xerox copy attach பண்ணீருங்க.”

நான்: “சார், இப்பதான் வீடு confirm பண்ணியிருக்கேன். அடுத்த வாரம்தான் shift பண்ணப் போறேன். இன்னும் எதுவுமே அந்த address-க்கு மாத்தலையே. Bank account-லேர்ந்து ஆரம்பிக்கலாம்னு பார்த்தேன்…”

உ.மே.: “ஐயோ, சாரி சார். அப்டி பண்ணமுடியாது. நான் சொன்ன மூணுல ஏதாச்சும் ஒன்னாவது கொடுத்தாத்தான் official-லா ‘change of address’ பண்ண முடியும்.”

நான்: “சார், மூணு வருஷத்துக்கு முன்னால உங்க branch-ல account open பண்றப்ப இவ்ளோ strict-ஆ proof எல்லாம் யாரும் கேக்கலியே?”

உ.மே.: “சார், அப்ப இந்த ஊர்ல புதுசா எங்க bank நுழைஞ்ச time. Over strict பண்ணினா account சேர்க்கறது கஷ்டம்னு எங்க marketing மக்கள் கொஞ்சம் லூஸ்ல விட்டிருப்பாங்க. இப்ப அப்படி முடியாது சார், ரொம்ப சாரி. நீங்க வேணா ஒன்னு பண்ணுங்களேன். Gas connection easy-யா மாத்திறலாம், அதை மாத்தீட்டு எங்களை approach பண்ணுங்க, நான் எவ்ளோ சீக்கிரம் முடியுமோ, ‘address change’ பண்ணிக் கொடுக்க personal-ஆ ஏற்பாடு பண்றேன்.”

நான்: “Ok சார். Thanks. Gas connection மாத்தீட்டு உங்களை மறுபடியும் contact பண்றேன்.”

சமையல் எரிவாயு விநியோக அலுவலகத்திற்கு பத்து முறைக்கும் மேல் தொலைபேசியில் தொடர்புகொள்ள முயன்று, தொடர்ச்சியாக அவர்களின் இரண்டு தொலைபேசி எண்களும் பயனில் இருந்ததால் தொடர்பு கொள்ள முடியாமலும், பொறுமை இழந்தும் விட்டு விட்டேன். ஓரிரு மணி நேரம் கடந்து மறுபடியும் முயன்ற பொழுது உடனடியாகத் தொடர்பு கிடைத்தது.

“Consumer number-உம், பெயரும் சொல்லுங்க சார்,” என்று எடுத்தவுடன் தொலைபேசியில் பேசிய பெண்மணியிடம் நான், “Madam, நான் gas book பண்றதுக்காக கூப்பிடலை. என்னோட வீட்டு address மாறப் போகுது, அதுக்கு என்ன formality செய்யனும்னு கேக்கலாம்னு கூப்பிட்டேன்,” என்றேன்.

“சார், booking மட்டும்தான் phone-ல பண்ணமுடியும். Address மாத்தறதுக்கு நீங்க office-க்கு நேர்ல வரணும். வரும்போது gas connection book-ம் கடைசியா cylinder வாங்கின ரசீதும் எடுத்துட்டு வாங்க,” என்று பொறுமையே இல்லாமல் அவசரமாகச் சொன்னவர் இணைப்பைத் துண்டிக்கும் முன் நான் குறுக்கிட்டு, “Madam, address proof ஏதாச்சும் கொடுக்கனுமா?” என்று கேட்டேன்.

சற்றே எரிச்சலுடன், “Proof இல்லாம எப்டி சார் address மாத்திக்கொடுப்போம்? Ration card, இல்லாட்டி phone bill கொண்டுவாங்க, பாத்துக்கலாம்,” என்று சொன்னவரை குறுக்கிட்டு மறுபடியும் கேள்வி கேட்கும் தைரியம் இல்லாமல் “தேங்க்ஸ் மேடம்,” என்று சொல்லி வைத்துவிட்டேன்.

சொந்த ஊரில் பெற்றோர் வீட்டில் இருந்து ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் இந்த ஊருக்கு தனியாக குடி வந்த போது புதிய குடும்ப அட்டைக்கு விண்ணப்பித்து, அது கிடைக்கும் வரை அவதிப்பட்டது இன்னும் நினைவில் மலர்ந்து இருந்ததால், அந்த அட்டையில் முகவரி மாற்றுவதை கடைசியாகப் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று முதலில் முடிவு செய்தது நடக்காது போலிருக்கிறதே என்று நொந்து கொண்டேன்.

மறுபடியும் வட்டாட்சியர் அலுவலகத்திற்கு சென்று துன்பப் படுவதற்கு முன் இருக்கும் ஒரே மாற்று வழியையும் பார்த்துவிடலாம் என்ற எண்ணத்துடன் தொலைபேசி அலுவலகத்தை தொடர்பு கொண்டேன். ஏற்கனவே இரண்டு இடங்களில் பட்ட அனுபவம் இருந்ததால் நேரடியாக கேட்டுவிடலாம் என்று ஆயத்தமாக இருந்தேன்.

“சார், நான் அஞ்சு வருஷமா உங்க company landline-தான் use பண்ணிக்கிட்டிருக்கேன். இப்ப வீடு shift பண்றேன், phone shift பண்றதுக்கு address proof என்ன கொடுக்கணும் சார்?,” என்று கேட்டேன்.

சற்றும் தாமதமில்லாமல் பதில் வந்தது, “Ration card, இல்லாட்டி gas connection book. ரெண்டுல எதோ ஒன்னு xerox copy-யோட புது address mention பண்ணி ஒரு letter கொடுங்க சார், maximum 3 days time-ல மாத்திக் கொடுத்துருவோம்.”

நன்றி சொல்லிவிட்டு பெருமூச்சுடன் தொலைபேசியை வைத்தேன். இனி வேறு வழி இல்லை, குடும்ப அட்டையில்தான் முகவரியை மாற்ற வேண்டும்.

அடுத்த நாள் காலை வட்டாட்சியர் அலுவலகத்திற்குப் போய் அங்கே உணவு பொருள் வழங்கல் மற்றும் நுகர்வோர் பாதுகாப்புத் துறையில் (Taluk Supply Office) இருந்த எழுத்தரிடம் விவரம் கேட்டேன்.

எழுத்தர்: “சொந்த வீடா, சார்?”

நான்: “இல்லைங்க சார், இப்ப இருக்கறதும் வாடகை வீடு, போகப் போறதும் வாடகை வீடுதான்.”

எ: “ஓ! அப்ப சொத்து வரி ரசீதெல்லாம் இருக்காது. சரி, புதுசா போகப் போற வீட்டு address-க்கு வேற ஏதாவது proof வச்சிருக்கீங்களா?”

நான்: “சார், அது இல்லைன்னுதான் இப்ப ration card-ல address மாத்திக்கலாம்னு உங்ககிட்ட வந்திருக்கேன்.”

எ: “சார், எங்க rules படி adress proof-க்கு voter ID, சொத்து வரி ரசீது, EB bill, phone bill, bank passbook, இல்லாட்டி gas connection book, ஏதாவது proof வேணும் சார். நீங்க ஒன்னு பண்ணுங்க, gas connection easy-யா மாத்தீறலாம், அதுல மாத்தீட்டு வாங்க, அதை வச்சு ஒரே நாள்ல ration card-ல மாத்திக் கொடுத்துடறேன்.”

எங்கே போய் முட்டிக் கொள்வது என்று தெரியவில்லை.

பின் குறிப்பு: தூய தமிழ் ஆர்வலர்கள் மன்னிக்கவும். நடந்ததை நடந்தபடியே பதிக்கவேண்டும் என்று எனக்கு தோன்றியதால் பேச்சு வழக்கில் உள்ள ஆங்கிலம் கலந்த தமிழிலேயே எழுதினேன்.

நவம்பர் 18, 2009

ஞாபகம் வருதே – 1

தம்பி அருண் ட்விட்டரில் இன்னொரு நண்பரிடம் உரையாடிக் கொண்டிருந்தபோது நான் மூக்கை நுழைக்க, அருண் என்னை கேட்ட கேள்வி, “காலேஜ்ல இருக்கும்போது படம் பார்க்காம வேற எப்போ சார் பார்க்கறது??”

நியாயமான கேள்வி. நம்ம ரைட்டர் பேயோன் பாஷையில் rhetorical கேள்வி. அதாவது அதற்க்கு பதில் தேவையில்லை. Or any answer is superfluous.

அருணுடைய ட்வீட்டைப் படித்ததும் மனதில் பழைய கல்லூரி நாட்களின் ஞாபகம் flashback ஆக ஓடியது.

கோவையில் மருத்துவக் கல்லூரியில் நான் படித்த சமயம் எங்கள் வகுப்பில் அதிகம் இருந்தது சேரநாட்டு மங்கையரே. அதில் சில பேர் எனக்கு நல்ல நண்பிகள். கடைசி ஆண்டு படிக்கும்பொழுதும் ஹவுஸ் சர்ஜனாக இருந்த ஆண்டும் என்னிடம் கார் இருந்தது. அதே போல் இன்னும் இரண்டு நண்பர்களிடமும் கார் இருந்தது. ஊரில் நல்ல சினிமா, அதாவது நண்பிகள் விரும்பிப் பார்க்கும் ஆங்கிலம் அல்லது ஹிந்தி படம், ஏதாவது போட்டுவிட்டால் எங்கள் மூவருக்கும் கொண்டாட்டம்தான். சினிமா பார்க்க நண்பிகளைக் கூட்டிப் போவது எங்கள் வேலை.

சும்மா பொண்ணுக கூப்பிட்டா நாக்கை தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு வாலை ஆட்டியபடி போய் விழுந்து விழுந்து செய்வோம் என்றும் நினைத்துவிடாதீர்கள். நாங்க எங்க நண்பிகளை சினிமாவுக்கு கூட்டிக்கிட்டு போற பாணியே தனி.

ஊரில் நல்ல படம் ஓடுதுன்னு தெரிஞ்சா அந்த நாள் காலையே நண்பிகள் உஷாராக ப்ளான் போட ஆரம்பித்து விடுவார்கள். எங்கள் (அதாவது கார் வைத்திருக்கும்) மூவரில் யாரவது ஒருவரிடம் சொல்லி இத்தனை டிக்கெட் மாலைக் காட்ச்சிக்கு எடுத்துவிடு என்று முதலில் காசு கொடுத்துவிடுவார்கள். ஓட்டுனராக போகும் எங்களுக்கு இலவச டிக்கெட் என்பது சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை. எத்தனை பேர் போகிறோம் என்பதைப் பொறுத்து வண்டி வசதி ஏற்பாடு செய்து விட வேண்டும். அடுத்து, எங்கள் வகுப்பில் சக மாணவி + இந்த மாதிரி சினிமா trip-இல் கண்டிப்பாக பங்கெடுத்துக்கொள்ளும் கல்லூரி முதல்வரின் மகள் மூலமாக அவர் தந்தையிடம் இரவு மகளிர் ஹாஸ்டலுக்கு கதவடைக்கும் நேரத்திற்குப் பின் வருவதற்கு ஒரு பர்மிசன் கடுதாசி வாங்கிவிடுவார்கள் (இந்த மகளிர் விடுதி கதவடைப்பு சமாச்சாரம் கோவை மாவட்டத்தில் கல்லூரி படிப்பு படித்த அனைவருக்கும் ஞாபகம் இருக்கும்).

மாலை கல்லூரி முடிந்தவுடன் நண்பிகள் சிலர் பக்கத்தில் இருக்கும் பேக்கரிக்கு சென்று படம் பார்க்கும் பொழுது கொறிக்க பல விதமான ஸ்நாக்ஸ் வாங்கி வந்து எங்களிடம் பத்திரமாக காரில் வைக்கச் சொல்லி கொடுத்துவிடுவார்கள். அதற்குப் பின் அவர்களெல்லோரும் நல்ல உடை மாட்டி சிங்காரித்து வரும் வரை எங்களுக்கு வேலை இல்லை. பெண்கள் சிங்காரித்து என்று நேரத்திற்கு வந்திருக்கிறார்கள்? அங்கும் அப்படிப்பட்ட அதிசயமெல்லாம் நடக்கவில்லை. நாங்கள் சென்ற எந்த ஒரு சினிமாவாக்கும் படம் ஆரம்பிக்கும் நேரத்திற்கு முன் அரங்கிற்குள் சென்றதில்லை. அவசரமாகக் கிளம்பி அதிவேகமாக கார்களை ஓட்டிச் சென்று ஒரு வழியாக அரங்கிற்கு அழைத்து செல்வோம். காரில் இளம் பெண்களை,  அதுவும் மருத்துவக் கல்லூரி மாணவிகளை வைத்துக்கொண்டு வேகமாக ஓட்டுவது ஒரு இனிய சுகம். பெரும்பாலான நேரம் நாம் ஓட்டும் வேகத்தையும் ஓட்டும் விதத்தையும் விமர்சிப்பதும், வீரிட்டுக் கத்துவதுமாக அமளியாக இருக்கும். காரில் டேப் ரிக்கார்டர் (அந்தக் காலத்தில் CD ப்ளேயரெல்லாம் எங்கள் கார்களில் இல்லை) இருந்தாலும் அதில் பாட்டுப் போட வேண்டியதில்லை. கண்டிப்பாக யார் காதிலும் அந்த பாட்டுச் சத்தம் கேட்காது.

அரங்கினுள் சென்று சீட்டில் அமர்ந்து பெருமூச்சுவிட்டு சுத்தியும் முத்தியும் பார்த்தா ஒரே பெருமையா இருக்கும் எங்களுக்கு. அப்பவெல்லாம் ஒரு புள்ளைய தள்ளிக்கிட்டு சினிமாவுக்கு வர்றதே பெரிசு. அக்கம்பக்கம் உக்கார்ந்திருக்கிற ஆண்கள் எல்லாம் எங்களை வயிற்றெரிச்சலுடன் பார்ப்பது போல் இருக்கும். மானசீகமாக காலரைத் தூக்கி விட்டுக்கொண்டு நாங்களும் பீட்டர் விடுவோம் (அந்த வார்த்தை பிறகு பழகியது. அப்போது அதற்க்கு வெறும் படம் போடுவது என்றே விஷயம் அறிந்த அறிஞர்கள் சொல்லுவார்கள்).

படம் எப்பேர்ப்பட்டதாக இருந்தாலும் எங்களுக்கு கவலையில்லை. கண்டிப்பாக பத்து நிமிடத்திற்கு ஒரு முறையாவது கேக், பப்ஸ், பிஸ்கட் போன்ற ஸ்நாக்ஸ், கூடவே பேப்பர் கப்பில் தம்ஸ்-அப், லிம்கா போன்று ஏதாவது எங்களுக்கு வந்துகொண்டே இருக்கும்.

படம் முடிந்ததும் ஏதாவது நல்ல ஹோட்டலுக்கு அழைத்துச் செல்வோம். மூக்கு முட்ட நாங்கள் தின்று முடித்த பிறகு எங்கள் பக்கம் நண்பிகளால் சாப்பிட்டு முடிக்க முடியாமல் போனவை எல்லாம் வரும். விடுவோமா. Background-இல், “How can they eat this much yaa!?” போன்ற வசனங்கள் ஒலிக்க அதையும் சாப்பிடுவோம். (சாப்பாடும் நண்பிகள் செலவுதான்.)

சாப்பிட்டு முடித்து வண்டியை கிளப்பியவுடன் அடுத்த டென்ஷன் ஆரம்பித்துவிடும். விடுதி வார்டன் உள்ளே விடுவார்களா என்று. நம்ம நண்பிகளுக்கும் அந்த வார்டன் அம்மையாருக்கும் கொஞ்சம் கூட ஒத்துப் போகாது. எதோ ஸ்கூல் டீச்சர் போல் இவர்களை ஒடுக்கி வைக்க அவிங்க முயற்சி பண்ண, நாங்கெல்லாம் வருங்கால டாக்டர்களாக்கும் என்கிற திமிரோடு நண்பிகள் எதிர்த்து நிற்பதும் எப்பொழுதுமே நடப்பதுதான்.

விடுதி வாயிலில் நண்பிகளை இறக்கி விட்டு நாங்கள் வேடிக்கை பார்க்க வேண்டியததுதான். ஓரிரு நிமிட பேச்சுவார்த்தைக்குப் பின் முதல்வரிடமிருந்து வாங்கி வந்த கடித்தத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு உள்ளே விட்டுவிடுவார் வார்டன் அம்மையார். வேலிக்கு வெளியே இருந்தே கோரஸாக “குட் நைட்” சொல்லிவிட்டு ஒரு நல்ல காரியத்தை செய்த திருப்தியுடன் நாங்கள் வெளியே தங்கியிருந்த வீடுகளுக்கு திரும்புவோம்.

நவம்பர் 8, 2009

நிழல்களில் நிஜத்தைத் தேடி…

Filed under: சொந்தக்கதை — Vijay @ 10:10 பிப

பல மாதங்களாக ட்விட்டரில் கஷ்டப்பட்டு எனக்கு தெரிந்த தமிழில் எழுதி தேற்றிக்கொண்ட தைரியத்தில் துவக்கப்பட்ட சோதனை ஓட்டம் இது. ட்விட்டரில் என்னுடைய ஏராளமான எழுத்துப் பிழைகளை கண்டுபிடித்து கிண்டல் செய்து திருத்திய நல்ல உள்ளங்களுக்கு1 (?) முதலில் ஒரு ஈடுகாய் போட்டு சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து கும்பிட்டு நன்றி சொல்லிக்கொள்கிறேன். இங்கேயும் உங்கள் அனைவருக்கும் வேலை நிச்சயமாக உண்டு! 🙂

உனக்கெதற்கு இந்த விஷப் பரிட்சை என்று கேட்பவர்களுக்கு நான் கொடுக்கும் பதில், “Why not?!”

மருத்துவக் கல்லூரியில் என் வகுப்பில் இருந்த பலருக்கு இதுவே தாரக மந்திரம்.

இந்தப் பதிவை எழுத ஆரம்பித்த போது என்னுடைய தமிழ் அறியாமைக்கு ஒரு வரியில் disclaimer போட்டுவிட்டு ஏதாவது எழுதலாம் என்று இருந்தேன். யோசித்து எழுதத் தொடங்கியவுடன், தன்னிலைவிளக்கமே ஒரு பதிவாகப் போட்டுவிடலாமே என்று தோன்றியது. அப்படியே செய்துவிட்டேன்.

பயங்கரமா யோசிச்சு என்னுடைய தரத்திர்க்கப்பாற்பட்ட சூப்பரான (?) தலைப்பை போட்டுவிட்டேன். நிழல்களில் நிஜத்தைத் தேடுவது என் தொழில்.

சில மாதங்களாகவே என்னுடைய (ஆங்கில) மருத்துவ வலைப் பதிவில் எழுத ஒன்றும் தோன்றுவதில்லை.  வேலைச் சுமை அதிகமானதால் நேரமின்மை ஒரு காரணம். அந்தப் பதிவில் பெரும்பாலும் என்னுடைய மருத்துவத் துறை (ரேடியாலஜி – radiology – நுண் கதிரியல் மருத்துவம்) பற்றிய இடுகைகளையே இட்டு வந்தேன். பொழுதுபோக்கிற்கு ஆரம்பித்த பதிவில் வேலை சம்பந்தமாகவே எழுதியதால் ஏற்பட்ட மனச்சோர்வு இன்னொரு காரணம். இவை இரண்டையும்விட முக்கியமான காரணம், ட்விட்டர், ஃபெஸ்புக் போன்ற நுண்பதிவகங்களில் மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்பு வலைத்தளங்களில் நேரத்தை போக்குவது.

மூன்றாண்டுகளுக்கு முன் என் வலைப் பதிவை ஆரம்பித்தபோது எனக்கென்னவோ மருத்துவத்தை மையமாக வைத்து குறுங்கதைகள் சொல்லவேண்டும் என்று ஒரு ஆவல் இருந்தது. பதிவு எழுதுவதின் மூலம் என்னுடைய படைப்பாற்றலை வளர்திக்கொள்ளலாம் என்று ஒரு நப்பாசையும் இருந்தது. பதிவுலகில் எனக்கு முதலில் பரிச்சயமானவர்கள் பெரும்பாலும் அமெரிக்க மருத்துவப் பதிவர்களே. அவர்களில் சிலரின் எழுத்துத்திரனைக் கண்டு இன்றும் பிரம்மிக்கிறேன். தமிழ் பதிவுலகைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டது ட்விட்டரில் தமிழ் நண்பர்கள் மூலமாகத்தான். இங்கே எழுதிக்கொண்டிருக்கும் ஜாம்பவான்களை திறந்த வாய் மூடாமல் விழி பிதுங்கி இந்த நிமிடம் வரை பார்த்துகொண்டிருக்கிறேன்.

சரி தொழில் பற்றியும் ஆங்கிலத்திலும் எழுத வரவில்லை (அல்லது விருப்பமில்லை) என்றாகிவிட்டதால் தமிழில் ஒரு முயற்சி செய்து பார்ப்போம் என்ற (விபரீத) எண்ணத்தின் விளைவே இந்த புது முயற்சி. இதுவும் என்னுடைய தமிழ் ட்விட்டர் சோதனை ஓட்டம்போல் சத்தமில்லாமல் செத்துபோகாமல் இருக்க முயற்ச்சிக்கிறேன்.

கண்டிப்பாக ட்விட்டரில் போஸ்டர் ஒட்டி கூவிக் கூவி அழைப்பேன். வந்து பூமாரி பொழியுங்கள் அல்லது அழுகின முட்டையோ தக்காளியோ வீசுங்கள்.

அடிக்குறிப்புகள்:

  1. ட்விட்டரில் என்னுடைய எழுத்துப் பிழைகளை இன்றுவரை திருத்திக் கொண்டிருக்கும் நல்ல உள்ளங்கள் – பாலா, கொத்தனார், ஸ்ரீதர், சொக்கன், டைனோ, ஸ்வாமி, ஆயில்யன், ரவி.  வேறு யாரையாவது விட்டிருந்தால் மறுமொழியில் சொல்லுங்கள், இணைத்துவிடுகிறேன்.