…நிழல்கள்…

ஜனவரி 3, 2016

தயக்கம் என்ன

நேற்று ஒரு அருமையான மருத்துவப் பேட்டிக் கட்டுரையைப் படித்தேன்.

ஹாங்காங்கில் உள்ள ஒரு ஐரிஷ் பத்திரிக்கையாளர் பிரபல அமெரிக்க மருத்துவர், எழுத்தாளர் அதுல் கவாண்டேவை சந்தித்து உரையாடிய கட்டுரை. அதை தமிழாக்கம் செய்வது என் நோக்கம் அல்ல. அசலைப் படியுங்கள்.  உங்களுக்குப் பிடிக்கும். இந்த உரையாடலில் அவர்கள் நிறைய பேசுவது 2014ல் கவாண்டே எழுதிய பீயிங் மார்டல் என்ற இப்பொழுதும் பெஸ்ட் செல்லராக இருக்கும் புத்தகம் பற்றி தான் (Being Mortal). நான் இன்னும் அந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்கவில்லை. இது தமிழ் இணைய வழக்குப்படி பின் அட்டையும் வேறு கட்டுரைகளையும் படித்துவிட்டு ஒரு புத்தகத்திற்கு எழுதும் மதிப்புரையும் அல்ல.

கடந்த ஓராண்டு காலமாக பல ஊடகங்களில் பீயிங் மோர்டல் புத்தகத்துக்கு வரும் மதிப்புரைகள், கவாண்டேவின் பெட்டிகள் இவைகளை கவனித்து வருபவர்களுக்கு அதன் கான்செப்ட் மிக எளிதாகப் புரிந்துவிடும். அறிவியல் சார்ந்த மருத்துவம் நோயைக் கட்டுப் படுத்துவதிலும் மரணத்தைத் தள்ளிப் போடுவதிலும் அமோக வளர்ச்சியைக் காட்டியுள்ளது. வாழ்கையை நீடித்துள்ள மருத்துவம் வாழ்வின் தரத்தை உயர்த்தியுள்ளதா? நோயுற்ற ஒருவருடைய வாழ்வை மருத்துவரீதியாக நீடிப்பதற்குமுன் எந்த மாதிரியான எதிர்காலம் உங்களுக்கு இனி இருக்கும் என்று ஆலோசனை சொல்லப் படுகிறதா? அவர்களுடைய நியாமான பயங்களை போக்க முடியாவிட்டாலும் கேட்க, ஆறுதல் சொல்ல ஆள் இருக்கிறதா.

இதையெல்லாம் நம் நாட்டில் யோசிக்கிறோமா என்ற சந்தேகம் அவ்வப்போது எனக்குத் தோன்றும். நேற்று நண்பர் ஒருவர் ட்விட்டரில் நம் இந்திய மருத்துவச் சூழலில் கவாண்டேவைப் போல் ஏன் மனம் திறந்து பேசத் தயங்குகிறார்கள் என்று கேட்டுவிட்டார்.

இதைப் பற்றியெல்லாம் பேச இது ஒரு தொடக்கம். அதிகம் யோசிக்காமல் இதுநாள் வரை என் மனதில் இருந்த விஷயங்களை மட்டும் இன்று எழுதுகிறேன்.

நம் நாட்டு மருத்துவச் சூழலில் மரணத்தைப் பற்றி மருத்துவர்கள் நோயாளிகளிடம், அதாவது மரணிக்கப் போகிறவரிடம் பேசுவது மிக அரிது. குடும்பத்தாருடன் பேசுவதுதான் சராசரியாக நடக்கிறது. இதற்கு முக்கிய காரணமாக நான் நினைப்பது இறப்பு மரணம் போன்ற விஷயங்களை பேசுவதே நல்ல சகுனம் / ராசி இல்லை என்று பரவலாக எல்லா மதத்தினரும் நம்பும் நம் கலாச்சாரத்தில் ஒரு மருத்துவர் ஒரு நோயாளியிடம் மரணத்தைப் பற்றிப் பேசுவது எப்படி எடுத்துக் கொள்ளப் படும் என்ற பயம். இது மருத்துவத் துறையினருக்கும் நோயாளிகளுக்கும் அவர்கள் குடும்பத்தாருக்கும் அனைவருக்கும் இருக்கக்கூடிய பயம். குடும்பத்தாருடன் இந்த உரையாடல் இருந்தாலும் அது அனேகமாக தீவிர சிகிச்சை பிரிவிலோ அவசர சிகிச்சை பிரிவிலோ அவசரமாக அரைகுறையாக பேசப்படும். சினிமாத் தனமான வசனங்கள் பயன்படுத்தப்படக்கூடும் “நாங்க எவ்வளவோ முயற்சி பண்ணிப் பார்த்துட்டோம்,” “இன்னும் 24 மணி நேரம் தாங்குவாரான்னு தெரியலை, சொந்தக்காரங்களுக்கு எல்லாம் சொல்லிடுங்க.” இதெல்லாம் ஒரு புறம் இருக்க மருத்துவத்துறை சார்ந்தவர்களிடம் பொதுமக்கள் பலமுறை பார்க்கநேர்வது போருமையின்மையும் ஈரமின்மையும்தான். ஒரு குடும்பம் பேரிழப்பை எதிர்கொண்டு, அதை எப்படி சமாளிப்பது என்று தெரியாமல் அவர்களுக்கு அறிமுகமில்லாத சூழலில் தத்தளித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். அப்போது அவர்களுக்கு ஆறுதலாக அந்த இடத்தில் வல்லுநர்களான மருத்துவத்துறையினர் நிற்கவேண்டும் என்ற எதிர்ப்பார்ப்பு இருப்பது நியாயம்தானே. அப்படி எங்காவாது நடந்தால்தான் அது அபூர்வமாக இன்று பார்க்கப்படும். மருத்துவத் துறை நண்பர்கள் அனைவரும் கல்நேஞ்சுடையவர்கள் என்று பொருளல்ல. இன்று அவர்களுடைய தொழிற்சூழல் அப்படி இருக்கிறது. தொழிற்சூழலை விடுங்கள். மருத்துவக் கல்வியில் எந்த நிலையிலும் ஒரு நோயாளியின் இழப்பிற்கோ குடும்பத்தின் இழப்பிற்கோ எப்படி ஆறுதல் சொல்ல வேண்டும் என்று ஒரு மருத்துவனுக்கு பயிற்சி அளிக்கப் படுவதில்லை. எல்லாமே ‘பிராக்டீஸ்ல’ பழகிக்க வேண்டியதுதான்.

எனக்குத் தெரிந்து நம் நாட்டில் பல இடங்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட மருத்துவத் துறையில் நோயின் தன்மையைப் பற்றியும், மரணத்தைப் பற்றியும் அதை எதிர் கொள்வதைப் பற்றியும் தயக்கம் இல்லாமல் நோயாளியிடமே பேசிவிடுவார்கள். அது பல உட்பிரிவுகளைக் கொண்ட ஆன்காலஜி எனப்படும் கேன்சர் சிகிச்சை துறை. மெடிக்கல் (மருத்துவம்), சர்ஜிகல் (அறுவை சிகிச்சை), ரேடியேஷன் (கதிர்வீச்சு சிகிச்சை) ஆன்காலஜி இவை மூன்று முக்கிய பிரிவுகள். இந்த முக்கிய பிரிவுகளில் நோயின் தன்மையைப் பற்றி சொல்லிவிட்டு அதற்கான சிகிச்சை எவ்வளவு தீவிரமாக இருக்கும் அதனால் வரும் விளைவுகள் என்ன என்று விளக்கமாக  சொல்லிவிடுவார்கள். சில குடும்பங்களில் வயதானவருக்கு கேன்சர் நோய்த்தாக்கம் இருக்கிறது என்று சொல்லாதீர்கள் மனமுடைந்து போவார்கள் என்று சொல்வார்கள். என் குடும்பத்தில் நடந்திரிருக்கிறது. இன்னும் பல குடும்பங்களில்  நடக்கிறது. எனக்கு இதில் உடன்பாடு இல்லை. ஒருவர் திட மனநிலையில் இருக்கிறார் என்றால் அவருடைய உடலில் என்ன நடக்கிறது அதற்கு என்ன செய்யப் போகிறார்கள் என்று தெரிந்து கொள்ளும் உரிமையும் சிகிச்சை வேண்டுமா என்று முடிவெடுக்கும் உரிமையும் அவருக்கு உண்டு. அதை அவருடைய குடும்பத்தார் “அவருடைய மனது புண்படக்கூடாது என்று” கைப்பற்றிக்கொள்வது சரியல்ல. 

ஆன்காலஜி துறையில் இன்னொரு முக்கியமான பிரிவு உண்டு. அது நம் நாட்டில் பிரபலம் அடையாத பேலியேடிவ் கேர் (palliative care) – நோய் தணிப்புப் பேணல். புற்றுநோய் பற்றியும் குறிப்பாக பேலியேடிவ் கேர் மற்றும் டெர்மினல் கேர் (terminal care) பற்றியும் விரிவாக எழுதவேண்டும்.

Advertisements

3 பின்னூட்டங்கள் »


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: